دویدن وسط دشتی بزرگ است وقتی باد دامنم را  تکان می دهد و موهایم را از صورتم کنار می زند... 

همیشه در رویاهایم امید هست... رویا و امید باهمند...همیشه...

 رویای بلند و بزرگم :

ما توی یک خانه ی شلوغ زندگی می کنیم/ خب؟

چشمهایت را ببند / خواهش می کنم... محکم ببند تا محکمتر رویاهایم را باور کنی ... خب؟

ما توی یک خانه ی شلوغ زندگی می کنیم/ یک خانه ی شلوغ که کلی بچه دارد. باباجانمان مرد ِ خانه است/ مرد ِ خوب و شرافتمند ِ خانه.

ما توی خانه امان مامانجان هم داریم/ یک مامان جان که دیده می شود، به او التفات می شود، فقط آشپزخانه محل ِحضورش نیست . همه جا/ برای عرض ِ اندامش جا دارد، خیلی هم محترم است... باورت می شود؟! سعی کن باورش کنی. خب؟

ما توی خانه ی شلوغی زندگی می کنیم که هیچکس توی اش ذلیل نیست. همه با هم در اوج رعایت و مهربانی زند گی می کنند/ داداشی دارم که دوست دارد دستمال سر ببندد یا نه... گاهی هم موهایش را سیخ سیخی کند... اصلا گاهی دلش می خواهد گیسوانش را از گیسوان ِ منی که در جهان ِ واقعیت به گیس بریدگی محکومم هم بلندتر کند... اصلا کسی بخاطر این کارهایش کتکش نمی زند/ اوباش صداش نمی زند... باور می کنی؟!

توی خانه ی شلوغمان بعضی از خواهرهایم بی لچک می روند بیرون خرید می کنند و بر می گردند و کسی با تیپا نمی اندازدشان توی یک ماشین ِ ترسناک تا تعهد بگیرد که به بهشت زورکی توجه کند...بعضی دیگر از خواهرهایم چادر به سر می روند بیرون / هیچکسی هم حق ندارد خاله سوسکه صدایشان بزند .

مادر بزرگ خانه امان هم دندان دارد / هم نان... هم تقی را دوست دارد هم اسی را/ همیشه می گوید عیسی به دین خودش/ موسی به دین خودش و همیشه می گوید لا اکراه فی الدین و همیشه برای اهالی خانه اسپند دود میکند تا از اینهمه سرمستی و دمکراسی چشم نخورند... باور می کنی؟

چند داداش و خواهرم دور ِ دستشان یک تکه پارچه ی سبز می بندند آخر از یک آقایی که وقتی آنها را می بیند ابروانش را بالا می دهد و لبخند شیرینی می زند و وقت ِ عصبانیتش هی چیز چیز می گوید خیلی خوششان می آید و کسی حرمت ِ سبزی ِ سید ِ اولاد ِ پیغمبر را باطوم نمی زند.

مهربان ندیده هایی مثل من / ندید بدیدند... رویاهایشان هم به یک لبخنداز یک آقای مهربان و کمی حمایت ِ او/ دلخوشست...

یکی از خواهرهایم دلش می خواهد عاشق شود و بعدش برود خانه ی بخت و کسی به او مادر به خطا نمی گوید ... اصلا دوست دارد هشت بار عاشق شود تا آن که خیلی دوستش دارد را پیدا کند و بابای ِ خانه مان فقط هی با مهربانی می گویدش/ مراقب ِ خودت باش و بابای خانه ی ما می داند کسی که دروغ نشنود / دروغ نمی گوید. بازی نخورد/ بازی نمی دهد. لگد نزنندش/ جفتک نمی زند ...فحشا نبیند/ فاحشه نمی شود...

بابای ِ خانه امان آخر ِ دمکراسیست و بزرگواری...برای همین خیالش بابت بچه هایش راحت ِ راحت است.باور می کنی؟

ما توی خانه ی بزرگ و شلوغمان مُعَمَم هم داریم که مهربانند و نیکخواه/ ما هم متقابلا هوایشان را داریم. وقتی با زنها ی نامحرم حرف می زنند چشمشان سقف آسمان را نمی بیند / به مخاطبشان در کمال چشم پاکی نگاه می کنند و برای نگاه کردن به زنها به گناه نمی افتند تا نیازِشان به غُسل باشد . فکر ِشان خراب نیست که!باور می کنی؟

اصلآ از اهل ِ خانه کتک نمی خوریم/اصلا اذیت نمی شویم/ اصلا زندان نداریم/

اصلا اذیت نمی شویم/ اصلا زندان نداریم...

اصلا اذیت نمی شویم/ اصلا زندان نداریم...

اصلا اذیت نمی شویم/ اصلا زندان نداریم...

اصلا اذیت نمی شویم/ اصلا زندان نداریم...

می دانم تصورش برایت سخت است اما اگر چشمهایت را ببندی و سعی کنی/ باورش می کنی... باورش کن...خواهش می کنم... باورش کن تا کمی گریز ازین سیاهی شوم برایت راحت شود. نگذار رویاهایمان هم بمیرند. خب؟

توی خانه ی بزرگمان یک دختر ِ قشنگ است که می خواهد با نامزدش برود سینما / برود کافه ترانزیت / برود بیرون اما تیر نخورد ... اما ناغافل نمیرد/ اما ندا و عکس ِ خون آلودش توی جهان دست به دست همه نگردد تا بدبختی و بیچارگی اهالی خانه اش را نمایان کند تا ترحم ِ غریبه ها را تکدی کند. توی خانه مان آرش سیلی نمی خورد/ مهتاب روسری اش را توسری نمی کند/ کیانوش با گلوله های مشقی !! جان نمی دهد / علی یک هفته مفقود نمی شود/ عباس نیم ساعت ِ تمام توی جوب / کتک نمی خورد و من با باطوم و لگد ِ مردانی که لباسهای رعب آور دارند و می گویند برادران منند/ دست و پنجه نرم نمی کنم.

باور کن ... آخر بابای خانه ی ما / هواسش به همه مان است و نمی گذارد با اینکه زیادیم / یک آخ از درد بگوئیم . نمی گذارد داداشهایم چون زورشان زیاد است و به زور ِ من می چربد کتکم بزنند...می داند کتک خوردن درد دارد/ ناسزای بد شنیدن درد دارد/ می داند وقتی توی چاه بیافتی و یکی از آن بالا فحشهای ناموسی و رکیک نثارت کند و تو دستت نرسد تا خفه اش کنی چه قدررررر درد دارد!

رویاهایم را باورکن...خواهش می کنم... گرچه درد دارم... بی خیال... خب؟

ما توی خانه امان به هم احترام می گذاریم/ توی بازی هایمان جِر نمی زنیم...هیچکس نُخُودی ِ بازی نیست/ همه بازی می کنیم/ همه ی همه...

روز ِ زن که می شود / به احترام فاطمه و اولادش / زنی را که از جر زدن توی بازی حرصش گرفته/ ج...ن...د...ه.... صدا نمی کنیم... به خدا بابای خانه امان نمی گذارد یک خال به صورتمان بیافتد . به خدا بابای خانه امان دوستمان دارد... به خدا بابای خانه مان به ما لبخند می زند... به خدا....

با اینهمه بچه ی جور واجور بابایمان یادمان داده / هم را رعایت کنیم. می گوید :

آنوقت مرا می نشاند کنارش و قصه می گوید...نه...نه ...ببخشید / همه ی ما را می نشاند کنارش... اصلآ تبعیض توی مرامش نیست... برایمان از یک خانه ی نا امن قصه می گوید:

( وقت گفتن این جایِ قصه همیشه بابا جانمان گوشه ی چشمهایش را پاک می کند و سرش را تکان می دهد / می بینی؟ چه قدر طولانی مکث می کند / می بینی؟ )

صدای پنبه زن می آید که مامانجان آورده گوشه ی حیاط ِ خانه امان تا لحافها و تشکهایمان نرمتر شوند و راحتتر بخوابیم و بیداری هشیارتری داشته باشیم/ ما توی خوابهایمان همیشه خواب ِ گُل می بینیم نه گلوله / باور می کنی؟

پنبه های لحاف/ لای سیمی بلند که زیر دست پنبه زن/ آهنگ دلنوازی می گیرد نرم و نرمتر می شوند و می رقصند .پنبه زن می خندد و چای سر می کشد / حیاط خانه پُر است از عطر گلهای رنگ رنگ باغچه / بابای خانه مان چشمهای نمناکش را به دورترها می دوزد و انگار می خواهد بقیه ی قصه اش را بگوید / آهسته پچ پچ می کند:

قدر ِ این خانه را بدانید بچه ها جانم! قدر اینهمه تنوع و اینهمه دوستی ِ خانه مان را هم بدانید / قدر این عطر ِ اقاقیا و شب بو و یاس خانه را/ قدر ِ این پنبه زن که مامانجان کنارش چای خوشدم گذاشته توی استکان ِ کمر تنگ / قدر ِ مامان جان عاشقتان را هم...

می گوید:

توی آن خانه مامانجان دیده نمی شد/ توی پستو بود/ چپانده بودندش یک گوشه که موهاو صورتش برای مردها گناه نسازد... پنبه زنی اگر بود / پنبه ی اهل خانه را می زد. عطری اگر بود/ دود ِ سیگار بود که فوتش می کردند توی چشم ِ هم تا اثر گاز ِ اشک آوری که باباجانشان از عصبانیت از آنها پرت کرده وسط خانه/ از چشمهایشان برود... نمی دانم چرا گاز ِ اشک آور ؟! توی خانه ای که همه اش اشک بود /همه اش اشک بود/همه اش اشک بود/همه اش اشک بود....

اشکم همه...حق داری باور نکنی... حق داری ...ما بی رویا شدیم/...ما پر از حماقت شدیم... دلم می خواهد با اس ام اس های صبح ِ زودت از خواب بیدار شوم/ دلم می خواهد هی به نوشته ی " ای ار / ام سی آی" موبایلم و خط وسطش از نگرانی ِ شُنود ِ حرفهایم زُل نزنم... دلم می خواهد بابای خانه ام سرم را نوازش کند/ مامان جانم مورد عشق و التفات اهل خانه قرار بگیرد و خواهر و برادرم.... و خواهر و برادرم ...و خواهر و برادرم ...وای برمن...حق داری باور نکنی!!!

درجایی که فقط از اینکه یک روز دیگر زنده ایم / این دفعه کتک نخورده ایم/ دیروز توی خیابان از هول و هراس ندویده ایم/باید هی بگوئیم خدایا شکر...

در جایی که از خیر ِاس ام اس و ماهواره و رفیق و فیس بوک و ارتباط و ایمیل و... مجبوریم که بگذریم تا کتک خورِمان مَلَس نشود, حق داری که باور نکنی...

حق داری که حتی رویاهایت را هم محال ببینی...

ما توی یک خانه ی شلوغ زندگی می کنیم / این که باورش سخت نیست... باور کن.

سکوت چیست به جز حرفهای ناگفته