گاهي همه ي روزم را ميان گلويت ،

خيال بهارنارنج  ، نخ مي كنم

عشق بازي بلدرچينها را زُل مي زنم

سيگارت را مي پيچم

و هي ، هيزي قدرتمند  ِ نگاهت را

براي چادر سپيدم حرف مي زنم

 مرد شايد داشت روزنامه مي خواند .

به شيطنتي زنانه و با بي حوصلگي  ، دامنش را كمي بالا زد و روي زانويش را خاراند و گفت :

نمي دونم چرا اينهمه زخم و زيلي ام .

 يادش افتاد كه سالهاست هر ثانيه است ،که ازو همه ي جانش زخم و زيليست .  

مرد بي كه نگاه كند / روزنامه مي خواند . 

شايد  گفت : 

دست بر دار و تموم كن اين زخمهاي دائمت رو ... 

شايد كه نه / مرد داشت روزنامه مي خواند.

دير شده  بابا !

گرسنه ي نان هاي نياورده ات

خوابش ...

نمي آید

 دیواری عظیم  می کشد  به حريم ِ زنانه اش  

طنابی ضخیم  مي کشد به هوس هاي شبا نه اش

براي او كه چون نشنيد مرا  ...  بهشتي شد   

گم شده اي دارم 

نا گفته اي 

شعر ِ ... آشفته اي

دوخته ام  به تنت را

 ُگشاد ،

روزهاي ِ هل هله ام  را

  به باد ،

آنچه  را فراخورت  نبود ،

هم شأن ِ  آخورت ...

 زنانه گی ام را

 زياد  ،

پس...

 بده ...