من واقعی

 پاره ی تنم ! ازین خونه ی خالی ِ بی صدای بلند خنده ها و بهانه هات بدم میاد. ازین غروبهای لعنتی چهارشنبه ها /  ازین بی تو...

یادته وقتی سوم دبستان بودی و معلمت خواست با آغوش جمله بسازی چی نوشتی ؟ نوشتی من از بی آغوشی مادرم می ترسم ... معلمت گفت تو شاعر میشی و من اصرار کردم  هرگز شاعر نشی / هرگز مثل من دل کوچیک  نشی . و تو بخاطر مامنی تلاش کردی :

 آخه شاعرها هی گریه می کنن مامنی ! مامنی هاشون ناراحت می شن... مگه نه؟

 این روزها می گذرد

شادم

این روزها که می گذرد

شادم

که می گذرد

این روزها

شادم

که می گذرد...

از آخرین شعرهای قیصر

از رفتنش  حالم خوش نیست... حال هیچکس هم خوش نیست...

می خواهم این دفعه...

... و دلم مثل ماه بود 

از ابتداي آمدنت بي گناه بود

طفلان سر به راه پر از ساده قلبي اند

در سينه قلب ِ طفلک ِ من سر به راه بود

می خواهم این دفعه ...

... و تو را منتشر شدم

از جمله ی " تو عشق منی  " پاک , سِر شدم

هی با نگاه و عشق و بزک جفت می شدم

هر آنچه که دلت به دلم گفت می شدم ...