من واقعی

یه چراغی که جا شمعش / کرم ِ شبتاب می نشست

یه درخت ِ لوس که زود / برگای بازش رو می بست

باغچه ی ریحون و نعنا و تربچه های ریز

چایی ِ داغ و مَویز / آشای نذری رو میز

حوض ِ کاشی که پُر از ماهی و گلکاغذی بود

شبای جمعه که وقت ِ خوش ِحلواپزی بود

یه خدا بوی ِ گلای ِ شب بو و یاس ِ سفید

لباسای نوی عید / شاخه های ِ ول ِ بید

 از چی ِ اون روزای آبی فرار کردی بگو

منو اینجور بیقرار کردی بگو!؟...

من زن ساده دل شاعر مسلکی هستم                                / ۱

که گاه بیشتر از آنها که به دردم دادند / پستم                          / ۲

از کوتاه قدی زمین و عشقهای ناسورش / جستم                     / ۳

برای همین به مجاز دل بستم                                                / ۴    

اینجا هم که احمقانه می لرزد از غمنوشت هر آدمش دل و دستم  / ۵

از اینهمه حماقت پر تکرارم خسته م                                          / ۶

از مرگ عزیزانم سخت / شکستم                                            / ۷

آرزوی محالم/ اینها نباشم که هستم....

در سفرم/ لیکن  نوشتم تا باور کنید به فخر دوستیتان به این / تعجیل نوشته پیوستم  .