من واقعی

ساعت ذوازده شب است باباجانم و نو دست چپم را سفت گرفتی و من کنار تختت نگاهت میکنم و دست راستم می تویسد تا اشکم  وحشیانه تر ازین نریزد و رام شود/خودت با اشاره ای خواستی ذستت را بگیرم / این ساعت نفسگیر شب را که دستهای نحیف نگرانت را به من بخشیدی فراموش نمی کنم و آن همه روزها که با تو بودم و قدر دان گرمی اشان نبودم را نیز... باباجان!مزخرفات آن دکتر ابله دیروز راباورنکردم  / تو هم جدی اش نگیر.

مزخرف می گفت که تو دیگر نمی شناسی ام/ مزخرف می گفت که دیگر گوش ات نمی شنود/ مزخرف می گفت/ نمی دانست تو با دهان باز مانده ی کج شده ت و چشمان بی رمق نیمه بازت و دستان جمع شده در خودت و با این همه سکوت معصومانه ات چه صبورانه گوش می کنی و از گناهش می گذری... کاش یادم نمی دادی ارام از گناه مردمان بگذرم / یادم نمی دادی باکلامم نرنجانمشان / کاش هرگز مهرباتی را یادم نمی دادی تا با ناسزا از خانه ات بینذازمش دور.

دکتر دیروزت مزخر ف می گفت وگرنه وقتی ادای شادمانی را در آوردم و گفتمت : تو مال من می شی تا تو مثل آنوقتها بگویی استغفرالله / چرا سرت را ارام تکان دادی؟ مزخرف می گفت وگرنه وقنی با کلام مامان جان /صدایت کردم :

عزیز په رس کچیک کیجا بی امو /

 درازه راه غریب جا بی امو/

عزیز په رس لاوه مهمون بیاریم/

بوریم قرض هاکنیم و نون بیاریم ....

چشمهایت نمناک شد؟ مزخرف می گفت واگرنه چرا هی با تق تق زدن به تختت وادارم می کنی بغلت کنم و بخوابیم وهی توی گوشهایت که از تماس زیاد با تشک زخم شده بگویمت دوستت دارم...؟

آخ باباجانم!عزیزترینم! مهربانترین باباجان دنیا! به خدا دوستت دارم.. دوستت دارم...دوستت دارم ...

دستهایش محکم دو دستم را می گیرد وبا چشمهایی که انگار از زندگی خسته شده ملتمسانه نگاهم می کند یعنی از تخت بلندم کن/ یعنی تنم را بکش بالا تا بنشینم/ یعنی...

او باباجان روزگاری نه چندان ذور قدرتمند من است که این همه ضعیف شده و نگران / نگاهم می کند.

با این زخم بزرگ چطور رها کنمش تا خودم توی نمایشگاد مزخرف بی ارزشم باشم... چطور؟

 مراسم افتتاحیه یکشنبه ۱۹ آبان/ ساعت ۱۷ فرهنگسرای ابن سینا منتظر حضور گرم شما عزیزان هستیم.

اخبار تصویرگران را بخوانید.

 

 

 حالا در بابلسر بارانی و غمگینم / کنج اتاق باباجان نشسته ام. حالا شب است... خیلی شب...خیلی تاریک و سرد و نمی دانم شومینه چرا روشن نمی شود و نمی دانم چرا من با این انگشتان یخ زده ام میل نوشتن دارم و نمی دانم چرا ازانگشتهام عوض کلمه التماس می ریزد و سرما؟

 حالا باباجانم ارام خوابیده/ شام به زور کمی بستنی خورده وکلی کپسول/ دو تا پتوی ضخیم رویش انداختم / آنقدر توی چشمهای هم در سکوت وعاشقانه نگاه کردیم تا خوابش برد . دارد سخت نفس می کشد تا کمی صدای نفسش آرام می شود میپرم و به تکان آرام شکمش خیره می شوم تا باورم شود او نرفته دور... نمی رود دور/ مگر نه ؟

حالا سخت گریه ام گرفته و به مامان جان التماس می کنم که برگردد تا با هم شامهای مفصل بخوریم و چای و بشته زیگ و بخندیم...و بخندیم... و بخندیم... روزی دوباره می خندیم/ مگرنه؟  

باباجان دیگر حوصله ی عطر زدن و حافظ خواندن و دلبری اش نیست... دلش را مامان جان برده دورترها و هی سرش را تکان می دهد از فراق و من هم ویرم می گیرد التماس مامان جان کنم که برگردد و ویرم می گیرد گریه کنم / لج کنم / زار بزنم بلکم بیاید.  مامان جانم می آید / مگر نه ؟

حالا کاش... کاش... کاش... زنده نبودم.