دیشب خواب دیدم خدا لبخندم زد/ نگاه کوچکترین برادرم مثل بچگیهایمان به من / مهرمندانه بود / بیرحم و دلگیر نبود و دلش برایم تنگ می شد/ مامانجان برایم با حریر سبز آبی پیراهن بلند پفی دوخت و هی می گفت بچرخم تا باد دامنم را برقصاند و به شوقی کودکانه می خندید/ پاپوجی گلدانهای سنبل و پامچال را روی حوض فیروزه ای خانه امان جابه جا می کرد بعد از آنها فاصله می گرفت چشمهایش را تنگ می کرد و می گفت ...
حالا حتما آرام کنار هم نشسته اید و دارید به هم لبخند می زنید. می دانم پاپوجی!
می دانم مامانجان این بار فقط و فقط سفره ی هفت سین جانانه اش را به خاطر شما چیده است و شما هم فقط و فقط حافظتان را بلند بلند برای او می خوانید. خب حق دارید آخر ما که نیستیم تا سهمی از اینهمه لذت را از شما بگیریم . پاپوجی؟شما و مامانجان ...
پسرم را کنارم نشانده...
گفته بودم چو بیایی دهم ات جان / ور نیایی کشدم غم/من که بایست بمیرم / چه بیایی چه نیایی/من که بایست بمیرم / چه بیایی چه نیایی/من که بایست بمیرم / چه بیایی چه نیایی...
