من واقعی

یک بغض قدیمی که هی تازه می شود:

دلم می خواهد خوب نباشم. هرگز همین اندازه ی کوچک هم خوب نباشم...

دلم می خواهد در کلبه ای با سقفی سپید و بلند و دیوارهای سپید و تمیز و پرده هایی سپید و بی لک به پنجره هایی که سه بر ِ اتاق را سپید گرفته اند / روی گلیمی به نقش ترنج / به مخده ایی لم داده/ بنشینم ... کنار سماوری به زغالش روشن و فنجانی سپید.

 کاش رنگ تمام چایهای روی زمین سپید بود...

دلم می خواهد در سکوت/ نسیمی را نظاره کنم که پرده ی اتاقم می جنباند و پروانه ی باغم می رقصاند ...

از بچگی توی گوشهایش افسانه ها را با حقیقت توام می کردم و می گفتم / دیوانه وار می بوییدمش / می بوسیدمش. هنوز هم گرچه پنهانی ...

همسایه هایم جنون مادرانه ام را درک نمی کردند / همه هم...

تف به این همه روز مرگی.