من واقعی

خوابم نمی اید . پر از حسرتم . من که در جلسه ی امروز شادمانی را خوب بازی کردم / خوب خندیدم / خوب گپ زدم / خوب گوش دادم... امشبم چرا اینهمه بغض دارد!!! خالی ِ فنون ِ گزارش نویسی ام و پر از حرف .

مادر ! فقط همین امشب خیال ناگزیرت را از من بگیر... فقط همین امشب که قول داده ام گزارشگر شوم / فقط همین امشب لای لایت را نگو... خوابم نمی آید مادر!

دوست خوب من و همه ی اینجا  ! میدانم ... تو میایی و همانطور که خواستی در جلسه ای از جلسات آیینه در یک فضای شیک و ارزنده تولد بازنگار را جشن می گیریم. میدانم تو میایی و من فراموش می کنم با هم سرسنگین بودیم . تو میایی نازنینترین برادرم ! و من دیگر نگران نفسهای تو نمیشوم... نمیدانم آنجا تو اسپری داری یانه ؟ نمیدانم وقتی به سرفه میافتی اکسیژنی هست یانه... نه ... نه ... میدانم ... آنجا اکسیژن نیست... جایی که مهربانی یک دوست را از دوستانش سلب می کنند حتما اکسیژن نیست و هنوز هم و همیشه هم درین فضای سخت ٍییمار نگران نفسهایت هستم برادرم ! پاره ی جدا مانده از تنم !

اس ام اس عباس نجاريان كه آمد و همسر نازنينش مريم زندي/ شاد شدم. گفتند گزارش آماده ست. گفتند از تو نگفتيم كه رفيق بازي نشود.عباس گفت گزارشم چيزي بود كه اين روزهاي سخت در چنته داشتم. گزارشش را خواندم. او هميشه اينگونه است. آرام و بي غش. مريم و او كنار هم جفتي عزيزند كه نمي شود ذره اي به يادشان نبود.عباس در جلسه ي آيينه همان چيزهايي را كه ديد نوشت...

http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-933855&Lang=Pا

تمام عمرش را مادر بود برای بچه های دارالتادیب و مرکز باز پروری. سه روز پیش شادمان زنگ زد که کتابش در مورد خاطراتش از این دست کودکان زیر چاپ است و قول روی جلدش را ازمن گرفت. پیرزن نازنین مهربانی بود. دوست داشتنی و گرم. همیشه با دانه های تسبیح گردنبندی میساخت و وقت تعریف از کودکان بزهکار مظلومش به دستش می گرفت و تسبیح می زد...

چاپ شده در روزنامه همشهری به مناسبت چهلمین روز درگذشت خبرنگاران در سانحه سقوط هواپیما

       سلام آقا !

از اینهمه ولوله رد میشوم . اما عجب غوغایی ؟ انگار سوخته دلند اینهمه که شیونشان / گوشم را / دلم را / ثانیه های ُمکررِ آسیب پذیرم را رها نمی کند.

همسرش خبرم کرد که او مرده است . مات ایستادم. خبرم کرد نه او که عده ای ... خبرم کرد با هق هقی بلند که نعش سوخته اش ...

رو به خانه اش خزیدم از اینهمه سنگینی که قدمم را می شکاند و فکر کردم کاری نمی توانم / کلمه ای یا حتی دلجویی ای و کارهای باطل ِ دیگر. او دیگر نیست و تن ِ سردش با سوختنی پردرد تمام شد. روزهای خستگیش تمام شد.غم ِنانش و مُهر ِابطال زدن به گزارشات ِگاه گاهش تمام شد .

تمام شد آقا ! بفرمایید چایِ ِ تازه دم .

 

چاپ شده در روزنامه همشهری  هشتم اسفند هشتاد وچهار / ستون هنر 

 http://www.mokarrameh.com/new_page_2.htm

روزگاری در کوچه ای بن بست و ملال آور خانه ای داشتم که دیدن ِ هر روز ِ زنی سالخورده زیبایش می کرد .

زنی سالخورده که زیر چادر نماز ِ فلفل نمکی ِ کهنه اش ، در رفت و آمدی هر روزه زنبیلی خالی را حمل می کرد تا آبرو داری کند .

کاش اینجا نمی آمدم که امروزم  اینهمه دلتنگ ِ آن زن شَوَد.

باید یکی از همین روزهای ِ همیشه خالی ِدر به در برای بازپس گرفتن بوی ِ چادر نمازش به آنجا بروم . اصلا شاید اگرخدا خواست همانجا بمانم و برنگردم به این خیابانهای باز ِ به ظاهر گشاده دست ِ بی فرزانگی ...

 

اندازه ي "دوستت دارم " توي دستم نيست .

 وزنش را در نميابم، كه اينهمه از بي اعتباري ِ اين واژه است  و خستگي ِ من ، كه بازنده ي قمارش بودم.

تو  اما ، دلتنگ نشو .

آموختم  جور ِ ديگري دوست بدارم.

 شكل ِ ِبهار خوابي تبداغ شده  در مهتابي ِ تابستان به پاشويه ي ِ  آب ِ حوض با آبپاشي مسي  . . .

همان قدر بي زبان . همان قدر واقعي .

مگر بهار خواب ِ پُر خاك شده دلم نبود ، ...