| تبليغات | X |
رژ سرخ ِ تندي به چروك ِ خشك ِ لبش ماسيده و با عشوه ي ِبيرون زده اي ردِ نگاه مردان ِ غير را به پنجره ي نيمه بازش مي طلبد.تو به حركاتش مي خندي . تنه به رعنا مي زني و طعنه به من :
"بيا و ببين پيرزن ِ لكاته چه كرمي تو تنش افتاده،پتياره نه انگار كه شوهر گردن كلفتش تو خونه ست "
و بلند بلند و پرتكان مي خندي . من از ديوار روبه رو سرخ و حريص،حرفهايي مي زنم كه تو نمي شنوي.نه...تصحيح مي كنم،تو نمي خواهي كه بشنوي.هيچكس هم مثل توست نمي شنود.نميخواهدكه بشنود.فقط هرسپيده ي ناكام ِ صبح، پيوسته و آرام از بالكن ُِپرشمعداني هاي ِخشك ِخانه ي زن به اتاق ِ ريخت و پاش ِاو ،سرك مي كشد،به جاي خواب ِخالي اش كه آن سرش مردي كف كرده خواب ِ رضايتش را مي بيند از دوشيزگان ِ طناز ِ بي چك و چانه يِ مردانه اش،تسليم و مي فهمد مرد ِخوابديده ي آن سوي تخت عجيب خيالش گرفته تن ِ بي زحمت ِ بي جنبشش هم مي تواند مركز وسوسه ي جماعت ِ نسوان باشد و قدرش را به بيداري نمي دانند... نه ... تصحيح مي كنم... نمي خواهند كه بدانند...
هيچكس حالش بد مي شود.گوشهايش را مي گيرد.چشمهايش را مي بندد.راز لوندي وَق زده ي زن را براي نگاه مردان ِغير در ميابد و تا آخر اين قصه هيچكس مي ماند و ازجايش جُنب نمي خورد.
توي تكه دوزي ِ زن ميانه سال،هيچكس مي ماند.توي اتاق خوابش،هيچكس مي ماند.توي ِگوشهاي خالي ِزن، هيچكس مي ماند و اتاق زن از هيچكس و خيالهاي ناكام ِعاشقانه لب پُر مي شود و تو مي خندي.تنه به رعنا مي زني و طعنه به من.
زن هر روز لميده به تكراري ناگزيردستهاي ِسالها نِشَسته اش را زُل مي زند. تكه پارچه هايي لق لق ِ دستهايش ول،خاك برسر شده ي روزها،دلشان توجه را تكدي مي كند ازو كه نيازمند ِتوجهي خُرد است .زن به يادش مي نشيند هميشه ي روزهاي بي همهمه و همه ي جوانيش منتظر ِ آمدن شويش ميماند.شبهاش عادت به فرو رفتن توي خالي خودش مي كرد. باز صبح ِ بي همهمه و منتظر ، باز شب ِ خالي ِخيالي... يادش مي نشيند، خرخُر ِ بلند ِ ولنگ و واز ِمردش/ پُشت توجه ِ تلخش/ ُمدام ِ سكوتش كه بيمارگونه مي نمود و اينكه بي زحمت ِ مردانه اي كپه اش را مي گذاشت/ دلگيرش مي كرد و طرح ِتكه دوزي هاي ناتمامش را در اتاق مجاور ميزد و فكر كرد : شايد براي همين هيچكس افتاده وسط معركه ي زندگيم و عزم رفتن ندارد...
به يادش مي نشيند هميشه ي شبهاي بي همهمه و همه ي جوانيش با تكه دوزيهاي ذهنش به حوض فيروزه اي سالهاي دورترش مي پريد و تن به ماهيهامي داد.بعدش خيس ِخيس و آب چكان روي سبزه هاي باغچه ي بزرگ پر آفتابگردان دراز مي شد و به عروسك مقوايي اش دست مي كشيد. هماني كه ازجعبه ي سيسموني خواهرجان،دور بُري كرده بود؛هماني كه اگرچه مقوايي،اما هميشگي ميخنديد؛هماني كه خودش به جايش حرف مي زد و مهربان ترين با خودش بود. به يادش مي نشيند هرگز عروسك واقعي نداشت . بُغضش اگرچه سرد و پير،مُردد به حنجره اش مي رسد و فكر مي كند: شايد زني اين حوالي باشه كه بچگيش ، زورچپونِ دستاويز ِ مقوايي دور بُري شده اي به اسم عروسك،نباشه و جنس بازيهاش واقعي باشه و جنس ِ مردش هم و لحن ِ عشوه هاش هم جور...
و به تو و رعنا فكر كرد ... تو خنديدي و تنه به رعنا زدي و طعنه به من...
به يادش مي نشيند، روزهاي اول ِ دو تا شدنش، دلش به محالي صبور، مهرباني يا حتي ناسزاي ِ ُپرسر و صداي ِمرد ِ اتاق مجاورش را كه سكوت سنگش كرده بود مي طلبيد. همانهايي را ازو مي خواست كه هميشه دريغش بودند؛ هنوز هم...
- سعيد ! اين لباسمو نگاه !؟ رعنا كه تنم ديد گفت دل ِ شوهرتو مي بري اگه بپوشيش ... بهم مياد نه ؟
و يقه ي پيراهنش را به كلك ِ نبستن ِ دكمه هاش بازتر كرد تا گل و گردن سپيدش رخ بزند...
- بهم مياد سعيدم ؟!
- ... ( سكوت ِ بي نگاه )
- امروز واسه رو قوري دم كني دوختم ببين! ايناها... ِاپُلهاي مانتو قديميمو كندم. همون مانتو خردليه كه دوسش داشتم ...كه دوسش نداشتي . ببين باهاشون...... اِه داري كجا مي ري ؟مثلا حرف ميزدم نه لگد به ِگل وشُل..
- آها... جالبه...
_ سعيد ! من حالم از قيافه ات بهم مي خوره !
- ...( سكوت ِ متحير )
- آخه تو اون مخيله ات چي مي گذره مرد ! ؟ يه كلام حرف بزن ... دلم پوكيد.
- ...( سكوتِ سر جنبيده ي پوك )
- سعيد جونم ! مي ترسم. يه كابوس ِ بد... بيدارشو سعيد جون ! بغلم كن!
مي چسبد به تن سرد ِ شويش ...
_ مي ترسم ...
- ( سكوت ِ دستي شُل افتاده روي تن ِ پرتمناي متوقف شده ي مهجور ِ زنانه... شُل افتاده ... بلاتكليف ...خواب آلود و گفت بسته... )
و تو ... و رعنا ... و پوزخند...و زن ِ به حفره غلتيده ي مات ِ سرمازده كه بيشترش مي ترسد...مي ترسد از خوفناكي اين همه تكديش براي دلربايي ِ مسموم ِ هر روزش، مي ترسد از آغوش مردانه اي كه قبض تنش نمي شوند و دست ازپادرازتر به خنده هاي بلند كوچه دل مي سپرد و نفس ِطنازيش پيگير ميشود و تو مي خندي و تنه به رعنا و طعنه به من...
به يادش مي نشيند كوچه هاي كودكيش پُر بود از حسن كه با ساقه ي بريده ي نارنج دار/خرك سواري مي كرد و علي سمناني را ناسزا مي گفت و به وارفتگي سعيد قهقهه مي زد. علي سمناني چيزي شبيه فحش هاي بي سر وته ادا مي كرد و سعيد پشت به او مدام ارتفاع قله ي دماوند را از بر مي كرد و تعداد كروموزومهاي آدمها را...وقتي علي دنبال حسن زمين كشان مي دويد آب دهانش بيرون مي ريخت و خاطره ي لزج ِ دل بهم زن ِ تُفمالي شده ي او جگر ميانسالي ِ زن را مي سوزاند... زن دوباره تفمال ِ لبهايِ قفل ِشويش شد اما خيال ِحسن دوباره ريخت به دلش :
- بزرگ شديم زن من بشو...
- نخيرم . تو پاهات بو ميده.
- آقدايي ام برام ازولايتمون زاج ميرفسته . ميزنم به پاهام بعدش ميام خواستگاري تو هم بي حرف پيش زنم بشو . شبشم زير پتو / رَپتو پتو ...
- ايش بي حيا ! عمرآ اگه زنت بشم . زير كرسيتون بوي دل وروده ي ُپرخورده ي ننه بزرگت مياد و آقاجون ِ مافنگيت.
زن يادش مي نشيند حسن را با چه بهانه اي بي بها كرد .خيال حسن دوباره ريخت توي دلش :
- تو و اون مهندس بعد ازين ِ پفيوزو با چاقو ضامن دار ِ عباسعلي جر و واجر مي كنم اگه بزرگيتون عروسش بشي .
و به سعيد كه داشت روي ساقنفار كتاب مي خواند و اصلادر هواي عاشقي نمي پريد اشاره كرد:
- تو خيالت اين از نجابتشه كه سرش تو كتاب چُسكيشه ؟ اگه بگم چي نداره ترشيده هم بموني خاك برسر اون نمي شي.
_ چي نداره ؟
- بده ... نميشه بگم ...
- بگو ... بگو ديگه!!
- اولش " خ " داره
- خرك سوار ؟
- نه
- خرده شيشه ؟
- نه خره !
- خاصيت ؟
- يه چيزي مث ِ همين ... اصلا وله لش بيا سوت زدنو ياد بگير سر عروسيمون سوت بلبلي بزنيم! اينجوري انگشتا تو بكن تو دهنت ...
زُل به دستهاي حسن ميزد تاسوت زدن يادش بدهد.به يادش مي نشيند هميشه ي اينروزها مي خواست سوت بزند اما اتاق مجاور را رعايت مي كرد... فقط اما خاطره ها مي توانند راحت و بلند سوت بزنند. زن گفت :
بيدارش نكن. اگه بفهمه اومدي سمت ِ خيالم،حتي اگه اينهمه دور،به خونم تشنه مي شه.
حسن خنديد. انگار موج صدايش رعشه به جان زن انداخت :
يادته برات بستني زمستوني مي خريدم؟ تموم ِباميه هاي شيرين ِ كل ممد جعفرو از پول دزدكي آقاجان مي خريدم با هم بريم ته بن بست كريم ذهاب تا آخرشو دوتايي بلومبونيم؟يادته تو هشت دري زير كرسي گفتي هزار دفه بگم زنم ميشي، تا تو بعله بگي؟يادته سر بيستميش ننه بزرگم گفت :
زهر مار/ درد ِ سينه بَهيرين بَميرين . َاتا خُو ِچك هم اَما ر ِه روا نيه ؟
و آقاجان صداي شيشكيش / مثل جر خوردن تموم كرباسهاي مشتي عسكري تو گوشمون پيچيد؟ يادته گفتم همون اول بايد بگي بعله وگرنه خدا رو كله ا مون شيشكي مي بنده ؟
زن به سعيد فكر كرد و شيشكي خدا كه آوارشد به سراسر ِعمرش...
- يادته مشت حسن كَبز مي گفت " شِمِه وعده / آقوز ِ بي دِله ر ِ مونه. پوكه...خاليه... وَس هاكنين اَنهٌ دروغ و دَو ِن ر ِه . چَه اَنده شِمه گت بئيئن شونگ و شِيدا دارنه ؟ درد دارنه بال وپَر بيتِن ؟ "
زن ناليد :
آها... يادمه.درد داره قد كشيدن... دردم مياد هنوز . گشنمه اين روزها. گشنه ي خنديدن. گشنه ي بي نفوذ نگاه ِ سعيد لومبوندن / گشنه ي بي خيالي و تيكه دوزي نكردن. گشنه ي بن بست كريم ذهاب و تنگي كوچه ي ِ باتو .گشنه ي كرسي و هشت دري و مزه ي خواستگاريت. گشنه ي خرده شيشه و هرز زبوني مردونه اي كه كاش بود... من گشنمه اين روزها ...
و يادش مي نشيند كه آنروزها هيچكس خيلي مردد بود بماند يا برود ...
حسن باز هم سوت زد.
- نه تو رو خدا ! ...بيا بالا بلندي، گرگم به هوا ، اما تو رو خدا اين بازيهاي سخت نه ... من از بي آبرويي مي ترسم...
حسن بلندتر سوت زد.انگار گفت بي خيال ِ آبرو. خنده هاي نمكين زن كشدارو صداي خس گرفته اش جوان شد... خوشش از بي قيدي ِ هرگز نداشته اش آمد كه در تصرف حسن بود.صداي سوت حسن، لحن وسوسه ي ِسركشيده ي ِ زني را داشت كه با مردي ِغير به بازي ِ شيرين پرگناهي نشسته ... به يادش مي نشيند هر شب با تكه ي ِخيال حسن ،فكرش ديگر به هيچ جا نمي رسد.فكرش نمي رسد دامنش توي وحشي ِ پرلذت اين بازيهاي بي دغدغه لكه لكه مي شود...فكرش نميرسد درد سنگين ِ سيلي مرد اتاق مجاور به دلش داغمه اي ابدي مي بندد. فكرش نمي رسد حتي هماغوشي با يك روياي دور ِ محال حتي اگر مردت مجابت نشود، سنگسار دارد وقتي لحني طناز بگيري و دست به پاهايت بكشي.
وفكر كرد به ديشب و تمام ِاين همه شب كه عاجز و خاك برسر ، لبهاي سالمندش ملتمسانه مي جنبند:
سعيد خان ! يه كابوس ِ بد ديدم... بيدار شو... بغلم كن...
و مرد آن سوي تخت خواب دوشيزگان باكره مي بيند كه بي چك و چانه، راضي اش مي كنند و زن هرصبح ِ ناكام ِ زمين گير ، رژ سرخ ِ تندي به چروك ِ خشك ِ لبش ماسيده و با عشوه ي ِ بيرون زده اي رد نگاه مردان ِ غيررا به پنجره ي نيمه بازش مي طلبد و هيچكس از جايش مطلقآجُنب نمي خورد و تو تنه به رعنا مي زني و طعنه به من و بيعارتر از هميشه پوزخند مي زني به سبكسري پيرزني كه هيچ ازو نميداني... هيچ نميداني ... هيچش نمي داني همسايه !