سفر خوبی نداشتم کتایونم  ! وقتی ببینی مادر بلند قامت ِ زیرکت / تا شده و سادگی کلامش نگران کننده / وقتی باباجانت دیگر حتی خودش به تنهایی قادر به استحمامش نباشد / وقتی ساعت ِ یک ِ نیمه شب مامان جان که سخت کشیده به زمین راه می رود/ درب ِ اتاقت را بزند وخطاب به توبگوید : پاشو صبحونه بخوریم / و تو توضیحش بدهی : الان هنوز شبه/  و او را به زور توی بغلت محکم بگیری و بخوابانی اش و دوباره و سه باره و بارها تا خود صبح / و هی توی دلت فکر کنی مادرجان که اینهمه درشت بود و اینهمه آغوشش بزرگ چطور به این کوچکی شده و لای دستهای کوچکترم جا گرفته / مگر می شود سفر خوبی داشت؟ 

وقتی صبحهای ِ کله ی سحر مادرجان با صدای خس خسی اش که سخت درمیاید به باباجان بیخواب شده  از تقلای آلزایمر ِ همسرش / بگوید : عزیز جان ! ببین آفتاب در آمده و خدا امروز هم زنده امان گذاشته / و  باز بگوید:   ای وای عزیزجان / ببین رویا آمده سرکشی / و انگار یادش نیست که من چند روز است که آمدم  دیدنش / مگر می شود...؟

کتایون ِ من ! اعتراف ِ شب یلدا یعنی چه؟ اگر بگویم دارم کم میاورم و سخت ازین تضاد روح  ِغمگینم وظاهر ِ شادمانم خسته شدم / یعنی اعتراف کردم ؟

اگر بگویم شبها ازینکه نمی شد خانه ی باباجان  بخوابم از دست آلزایمر و توی دلم نق به زمین و زمانم می زدم و حالا که دورم یاد ِ نگاه مظلوم و بی گناه مادرم آتشم می زند و شرمسارم از این همه بی رحمی ام / یعنی اعتراف کردم؟

اگر بگویم سخت عاجز شدم از بی همراهی / همرهان سست عناصر توی زندگی ام / اگر بگویم متنفرم ازبعضی نویسندگان و شاعران ندید بدید وطنم که با چاپ چند کتاب انگار که تمام انسانهای اطرافشان را خریده اند و با بی ادبانه ترین دیالوگ و تلخترین کلام مخاطبشان را می رنجانند یعنی اعتراف کرده ام ؟ کتایون ! اگر بگویم دیدن تو با اینکه شادمانم کرد / متاثرم کرد از  نا رفیقی جماعتی که ادعای دوستی ات را داشتند یعنی اعتراف کرده ام؟

کتایون خوب من ! به من سیتالوپرام بده / فلوکستین  یا حتی هالوپریدول  ِ پنج ... تو پزشکی / برای تمام شدن اینهمه خستگی ام مداوایم کن.

چگونه بگویم ... چطور ... به کی... کجا.... کتایون ! ما حتی کشیشی هم نداریم که رازدار باشد. فردا اعترافاتمان راه بر ما می بندند و یلدابازی امروز مان فرصت لبخند دوستان فردایمان را می گیرد.

کتایون نازنین ! ما آدمهایی داریم که اگر پاسخ / نه / بشنوند / کوتوله و حقیر میشوند و دوستیشان تمام.

اعتراف می کنم نازنینم ! از جماعت مردان جز اندکی ناچیز / حالم بد می شود... جزو همان گروه کوتاه قدند و اعتراف می کنم که اگر روزی در جمعی غیر ازین گفتم / تنها بخاطر رعایت ادب بوده و اعتراف می کنم بی دریغ و بی هیچ چشمداشتی دوستت دارم خواهرم! نازنینم ! مهربانترین دکتر دنیا !

                                                                                رویای تو

از عاطفه/  زهرا نوری/ آساره/ آندیا  و آقای محمد آقازاده دعوت می کنم یلدابازی ام را ادامه بدهند .