یاحق

 سلام خانوم بیژنی

پوزش صدباره که وقت عزیزتان را می گیرم.

قصدم نبود چیزی بنویسم اما حکایت این نوشتارتان در قالب یلدا دلگیری ام از این روزها را چندین برابر کرد می دانم که شما قصد دردد دل نداشته اید( دست کم من اینگونه گمان بردم ) و من نیز هم،  اما انگار می خواستم این را بگویم که تحمل این روزهای حقیر و آدم هایش مرا نیز بدجوری دچار عذاب کرده است( کاری هم به جنسیتش ندارم ) و اگر اینجا این را برای شما می نویسم از آن رو بود که بگویم چه می شود کرد جز تحمل؟ هیچ.

(این حق را دارید که شانه هایتان را بالا بیاندازید)

من جز مرتبه ای که در جلسه ی گروه آیینه ملاقاتتان کردم فرصت دیگری برایم مهیا نشد تا خرسندی دیدارتان را دوباره داشته باشم( این را هم پنهان نکنم که اگر فرصتی بود سر کلاستان هم می نشستم )  اما واقعیت اینکه من تنها به دیدار آدمها را به یاد نمی کنم ( که می تواند خودش ایرادی باشد علاوه بر بی شمار ایراد دیگر من ). و باز این حق را دارید که از من تعجب کنید.

به هر تقدیر خواهید بخشید گستاخی ام را.

خودتان را مراقب باشید.

حمید رضایی

یا حق...

۲----