عاشقی که خنجر ِ بُراق ِ تیز می شوی !

عاشقی که زود

دشمنی مریض می شوی!

عاشقی که ریز می شوی با تلنگر ِ زنانه ام!

زحمتم همین که وقت ِ رفتنت دقیقتر ببند

درب ِ ساده لوح ِ خانه ام

من برای ریزش ِ یک پیاله آب هم

پشت رفتنت

پا نمی شوم

از غرور زخم خورده ام

جدا نمی شوم

فکر هم نکن که بعد ِ رفتنت  به دورتر

نقطه ای عزیز می شوی

با تو

ما

نمی شوم

حیف ِ وقت

حیف ِ این جنایتی که کرده ام

کشتن غرور ِ بی بدیل ِ شوره بخت

نمره ی ِ صد آفرین ِ مسخره

امتحان ِ عشق ِ سخت

ماده ها و تبصره

حیف آن دو استکان ِچای ِتازه دم

توی لشگرک

به روی تخت

حیف دست  ِ من

که سرد نیست

حیف وعده های خالی ات

که مرد نیست 

حیف  این پری ِ ابلهی کزو

دیو زخمناک ِ سرسپرده  ساختی

حیف ـ عمر پای عاشقی که با غرور خود

در جدال و درنبرد نیست

حیف ِ من

که

باختی

من نیازمند ِ دیو بودنم

میوه ام عجیب گس شده

کاش از دلم فرشته گم شود

 مزاحم است

مثل خرمگس شده

این فرشتگی وبال ِ بال می شود

مدعی  ِ خنده های  ِ کال می شود

در زنی که در دهان ِ باز مانده ی هراسناکِ تو

طعم او ملس شده...

عاشقی که  خنجر ِ بُراق ِ تیز!

عاشق ِ مریض!

عاشق ِ بریده جان ِریز ریز!

زحمتم همین که وقت ِ رفتنت

دقیقتر ببند

درب ِ ساده لوح ِخانه ام

گرم گشته از تنفری عمیق

چانه ام...