پاشويه اي بهتر ازينم نداد   :

روز های نم دار   

تکرار

بی مجالی  حتی خرد

هی دیوار

 هی دیوار

هی ...

و تو را

پدرم !

نگو هيس

همانم كه خواستي :

                                                                بي نياز 

                                                                 پر پرچین

چارقد پوش

بی دامانی پر چین

چشم بسته و گوش

 زلال

 لال ـ لال

مادياني ، نه از آنسان که چموش

 کال

سر افتاده ای پابند ـ  زمین

یخ

برزخ

مجسمه ای بی آه

بی  آوخ

كفن پوشي  به زندگي محكوم

بره ای مطیع 

سرد

 مختوم

خيالت آرام بابا !

من مردمكم را

به تعظيم ِ بلند ِ مردانه اش

حتي

تكان نمي دهم

آرام بابا !

من گنجشككان ِ گرسنه ي آنسو يتر ِ حياطش را 

حتی

نان

نمي دهم

رام بابا !

براي لبخندش

هرگز

ديگر

جان...

و

تمام هفته را

مدام  ـ روز های رفته را

به انتظار عروسک ـ  روزی که بیست می گیر م...

بابا !