| تبليغات | X |
۱
گَوَن وار
زاده بر زاده هاي هم
فرو نشسته در ساقه هاي زُمخت ِ ناشكستني
تمام ِ بيابانم را گرفته اند
تمام ِ جانم را ...
روياهام
روياهاي سالمند ِ نا رسيدني
دنجگاهي بود كاش دور
كه به وداعي بگذارمشان
بيزارمشان ...
۲
كاش
بي واهمه
از همان دروازه ي دور برگردم
تازه ي ...
تازه...
و باز ، سواحل ِخزر باشد و برنج زارهاي " احمدچال پي "
شلتو كها ي زرد
سبوسهاي كال
تَلَق لَق ِ كارخانه و رقص ِ خرمن
برنج
تَلي هاي وحشي
تمشك...
من...
كاش ...
از همين دروازه ي دور ...
... برگردم
....................................................................................................................
۳
اُرمك پوشي كوچكم ،
بي برادر
گُم شده ي پس كوچه اي كه اشتباه كرده است
نمي خواهم به شهوت گرسنه ي آخر ِ كوچه ببازم
مي ترسم ...
او گناه كرده است...