| تبليغات | X |
اندازه ي "دوستت دارم " توي دستم نيست .
وزنش را در نميابم، كه اينهمه از بي اعتباري ِ اين واژه است و خستگي ِ من ، كه بازنده ي قمارش بودم.
تو اما ، دلتنگ نشو .
آموختم جور ِ ديگري دوست بدارم.
شكل ِ ِبهار خوابي تبداغ شده در مهتابي ِ تابستان به پاشويه ي ِ آب ِ حوض با آبپاشي مسي . . .
همان قدر بي زبان . همان قدر واقعي .
مگر بهار خواب ِ پُر خاك شده دلم نبود ، كه به لبخند ِ سلامت ، تميز مي شد .
گرچه گاه بيگاهي از زخم ِ كلامت . . .
بي كه بداني ، فاطمه ؟!
آموختم جور ِ ديگري دوست بدارم.
شكل ِ آفتاب ِ چمباتمه زده روي هره ي ِ آجري ِ بي معجر ِ ظهري كز كرده . . .
همان اندازه آرام . همان طور بي صدا.
مگر آفتاب ، تو نبودي و آجر ، روز هاي دلگرفتگي ام ؟
تشعشع ِ نور بود كه آجرِِ بي آبروي ِ رنگ را ، نارنجي ِ زنده ، مي نمود. گرچه گاه بيگاهي كدورت ِ اندكم را از خويش ِ نمي زدود .
بي كه بخواهي ، فاطمه !
نور بود فاطمه ! غرور ... نبود.
آموختم جور ِ ديگري دوست بدارم .
شكل ِ سايه ساري دست و دل باز حتي به سبزينه ي بيهوده ي علفي ...
همان جور بي ادعا . همان شكل ، با سخاوت.
مگر سايه سار تو نبودي و بيهودگي علف ، دل ِ باژگونم ؟
گرچه گاه بيگاهي از مدار دوستي ات بيرونم ؟
بي كه بگويي فاطمه ! ؟
تو اما ، دلتنگ نشو.
پيشتر ها براي بازگويه ي ِ مهرم به آدميان مي دويدم . اين روزها اما ، اشتياقي به دويدنم نيست .
ابر ها ، انكار ِ ماه نمي كنند . گذاري دارند كه بايد . مهتاب هم آشكار ميشود به شبي كه زياد دور نميپايد . دوستت دارم ِ من هم براي تو ... حتي اگر ، فاطمه اي بي نياز باشي.
تو اما ، دلتنگ نشو.
به باد مي انديشم اين روزهاي ِ ساكن ، به آب و خاك ، به بهارنارنج ِ زياد و تك نارنج ِ ماههاي ديگرش بر دارهاي ِخشكباغ ِ بابا جان و تنهايي ِ باشكوهش كه خواستنيست .
من شكوه ِ تنهاييم را دوست مي دارم فاطمه ! كه شكوهي را نياشوبد جز گاه ِ دادرسي .
به عنكبوت ِ كُنج ِ اتاقم مي انديشم اين روزهاي بي تلاطم ، كه دوست مي نمايد انگار . بي منتي نگاهش را مي دهدم .
به خداي ِ بالاي سرم كه حتي اگر فريب ، زيباست ، دلگرمم ميكند و ... به تو .
اگر مجال مي داد ، پاپوشي براي پاهات مي خريدم كه راه ِ خانه ام را بيازمايي .
شايد دستكشي سفيدتر از سفيدي دستانت، تا شانه ام را مُجاب كني .
يا پرنده اي كه به جاي ِ بي آوازي ام ، تا آخر ِ رفاقت ، بنوازدت .
مجال نمي دهد فاطمه !
حوا كه به عشق ، سيب ِ كال نمي دهد فاطمه !
گريه هم ، حال نمي دهد فاطمه !
من مجالم را گُم كرده ام در غم ِ ناني...
نه ، فاطمه !
نميخواهم بيشتر بداني ...
آموختم جور ِ ديگري دوست بدارم .