مرداب را

مَردِ آب

َزخمه را

َزخمی 

دَرد را

مَرد

ما را...

هیچ

می پایَدِ مان 

حتی مرگ  /  به َترَحُمی

دست

نمی سایََد ِمان

...

برهنه به َبستر ِ بی مهتاب

بی تاب ِبی تاب

خفته به آغوشی خیالی

خالی ِخالی

واجوی ِ مُحتضَریم

به َدد دلبسته

از دریغ ِ مردی ناب 

بالا بلند نرینه ایم

نیمه جان ِشهوت ِ نام

هرز مادینه ایم

دلخوش به عشق بازی ِ هر کُدام

کینه ایم مُدام  

به َدلو می مانیم

رها به ُ نه توی ِ پنداری خام 

بی دار ُمرِدگا نیم

با بود / زندگان

بی چرا قلندرانیم / مَست

 گوژیم

به سقفی پست

همینیم

که