گاهي همه ي روزم را ميان گلويت ،
خيال بهارنارنج ، نخ مي كنم
عشق بازي بلدرچينها را زُل مي زنم
سيگارت را مي پيچم
و هي ، هيزي قدرتمند ِ نگاهت را
براي چادر سپيدم حرف مي زنم
چاي هاي تازه دمت سرد مي شوند
اما ...
نمي آيي
سر ِ لج كرده به زانوان ِمردانه ات لَق لَق ِ تنم مي شود
ماه ِ توي ِ مردمكم ، ميان نمناكي ِ بي تو
پاره...
پاره...
اما ...
نمي آيي
كوچه را پُر مي شوم
سقز مي جوم
و خيالِ گرسنه ام
جامه دانت را كه بايد پُر ِ زير پيراهنهاي ِ چرك باشد
مي بو يد
اما نمي شويد ...
نمي آيي ...
سر ِ خياباني دور ، پير ِ تو مي شوم
اما ...
آقا!
پرداخت اين خنده هاي نسيه باشد گاه ِ آمدنت
حتي اگر خيلي دير ...
كلون ِ در را محكم ِ محكم كن
خوش دارم
بی گناه
بنوشمت...