| تبليغات | X |
پشيز ي نيستم
خنجر ِ تيزي ...
كنيز ِ نره ديوان ِ چشم دريده ام ، اين جا
تنيده ام گمگور ِ تاري
مارگزيده ام
اين جا...
با اينكه ده چند پاييز را
دويده ام
هفت بنيانم خالي ِ خاليست
جهانم ...
خير نديده ام
این جا ...
نه التماس ِنگاهي كه به جنونم كشانَد
نه
كينه اي كه به خونم ...
زمانم
خالي ِ
خاليست . . .
زجر کشيده ام
این جا ...
فرصت ِ كلامي نداشتم
عادتِ واگو يه ي نامي
بر خاستم ، به زعم ِ پر کشیدنم
پاگير شدم ،
به دامي
بامي
نداشتم ...
من
زنده ي پيچ پيچ شده اي ميان ِ كفنم
دوخته دهنم
چيني ِ شكسته ِي زهر مزه تان را
مثل ِ گُماشته اتان ،
بند زدم
قوامي نداشتم
به تعصب ِ نداشته اتان ، لبخند زدم
حالا
همينم مانده ،
دلتنگ
تلخكامي به خيال ِ كج ِ اتان / زرنگ
ته جرعه ي دهن خورده ي جامي ...
حالا
همينم مانده
سنگ
سنگ
سنگ ...
اينهمه را كه رنج مي تنم ، روزم را حرام مي كنم
هربامداد
به بَزَك ِ لبخندي دروغين
حماقت ِ كذ بم را
مستدام مي كنم
به آدمي زادگان ِ تلخ
چون شما !
سلام مي كنم
هي
سلام مي كنم ...
هي...
سلام !
حلق آويز ِ سكوتم و لبخند
زخم از درون تيغ مي زَنَدَم
سلام !
وانماي ِ بي باري ام و بي بند
سلام !
گله اي نيست مرا
حوصله اي
صله اي ...
گند بردارَدَم كه ارزان بر دار م کرديد ،
گند...
خنجر تيزي . . .
چند مي ارزد تان اين احمق ِ ظاهرم ؟
چند؟
سلام !