براي او كه چون نشنيد مرا  ...  بهشتي شد

گم شده اي دارم

نا گفته اي 

شعر ِ ... آشفته اي 

خواستم ،  ديرتر بشنوي اش ، 

با صداي ِ اردي بهشت 

آخر ِ آخر ، بشنوي اش 

شعري كه نگاهم ، هرگز  نگفت و

هر دَم ...  

نوشت 

نوشت  

نوشت 

همه ي چشم و چالم ، 

روزهاي ِگس ِ نيازموده ي ِ كالم 

درد م 

و بالم 

فرو نشسته به هزار سالم  ، 

 نوشت  

نوشت  

نوشت 

 خواستم ، ...  

 روز هاي نيامده ي بهتر ... 

بشنوي اش 

آهنگ ِ  اردي بهشت ،  قشنگ بود 

سرم  . . .  منگ بود 

خدا نگفت  ، وقتم  ...  

نگفت ... وقتم ... 

نگفت ،  

وقتم  ،  

تنگ بود... 

خواستم ... ديرتر ... 

بلند شو...

محض ِ حرفهاي فرو خورده ام ، 

پا بزن به هر چه بهشت  ، 

بلند شو ... 

من

نمك سير ِ گورستا نهاي  پُرشمشادم 

مقهور ِ هر چه بادا ، بادم

دير شدم 

فريادم 

يادم ... همه 

واهمه اي ،  زيادم ... 

پير شدم ...  

شمشادهاي ِ  روي ِ گورَت

از تو كه بلند تر نبوده ا ند 

آرزوهاي ِدورت ... ! ؟ 

بلند شو ... 

من ، 

 به بد مستي ات عادت ندارم  

به  غير از ، گشاده دستي ات 

به خداحافظ گفتنت ،  

 عادت...  

ندارم 

 به اين همه  زياد ،

خُفتنت

بلند شو ... 

گم شده اي دارم 

شعرِ  ِ   ...  آشفته اي

نا گفته اي  . . . . . . . بلند