من سیر ِ شعر شدم

سیر ِ حرف ـ عشق  

سیر از چشیدن ِ  مهتاب ِظرف ِ عشق 

هی گوش و دل حرام کردن ِ مردان ِ شهوتی

اول نوشتن تو ، 

بعد

خط خطی 

لعنت  نه تو ،  

به من ِ گیج ِ غربتی 

من لایق تمام کتکهای لحظه هام

سیلی خور ِ مناسب و محجوب و بی صدام

زخم کسی نثار شمایان نمیشود

زخمی  فقط منم که زنم

زن

همین

تمام

مردان محترم ِ !!! کشورم !

سلام

این روزهای ِ مال ِ شما ، نوش ِ جامتان

دنیا

(همین عجوزه ی هرزه )

به کامتان

قدر و مقام و منصبتان باد 

مستدام

مردان محترم کشورم !    ...

پیچیده رو  ،  شکسته تن  و خویشتن ُکشم

ساده دلم

به بَه َبه ِ مردانه تان خوشم

لعنت به من  که ُتردترین ساقه مانده ام

خود خواسته ،  تبر به  تن ِ خویش خوانده ام

درگور ِ بسترتان َزجر می تنم

حرفی نمانده

روز ِ من اینست 

من

زنم

با هر دروغ   ـ شعر ِ  تو   آرامتر شد م 

هر شب به زیر ِ بال تو    ناکامتر شدم 

من بندی ِ زمین و شمایان به روی بام

مردان محترم کشورم !  .....

این طعنه های تلخ من از سرشکسته گیست

از زور ِ خستگیست

دردی نشسته سوی چپ سینه ا م مُدام

دردی بزرگ

ملتهب

همجنس ِ یک جذام

مردان محترم کشورم !  ....

من خویش را کناره ی میدان نخواستم

کوتاه قد و چاکر و ارزان نخواستم

خاکم به سر که لقمه ی چرب ِ شما شو م 

دندان خراب بردگی ام ،

نان

نخواستم

باغم  تهی/  که خار  ـ بیابان نخواستم

لعنت  سزای من ساده است و بس

من

ـ  لقمه ای بزرگ  ـ

 که آماده است وبس

از زخم ـ تازیانه ی هر روز ـ دستتان

روی تنم

هزارویکی جاده است وبس 

لعنت به من که باز رها میشوم به دام

تنها  دروغ شاعری ام، نوش هر کدام :