من واقعی

تحملت می کنم زندگی !

13484550 — Sun, 08 Nov 2009 03:42:18 GMT

خواب دیدم پیراهن تور سفیدی تنم کرده ام که به تنم زار می زند/ سر شانه هایش پایین شانه هام جا گرفته و دامنه ی دامنش روی زمین خاکی و کثیفی کشیده میشود. توی خواب رنگ پریده و مغموم بودم مثل عروس میانسالی که انگار خبر بدی شنیده.

بین جمعیتی که مضطرب نگاهم می کردند/ آرام و حیرت زده راه می رفتم. انگار گم شده بودم در جایی که شکل بازار کهنه فروشها بود/ لباسهای فرسوده/ دربهای مستعمل قابلمه و قوری / زیرپوشهای کثیف چندش آور و دندانهای مصنوعی... خواب قشنگی نبود...نبود مردمها!؟

همه ی آنها عروسی که منم را می شناختند / من اما...نه... فقط تکان دستهایی از دور آرامم می کرد/ دو عزیزنازنین از ابتدای کوچه ای که انگار خیلی دور بود به بدرقه برایم دست تکان می دادند. من هی می ترسیدم/ هی دورتر میشدم/ هی می ترسیدم... هی می ترسیدم... هی م ی ت رس م / اما مامان جان و پاپوجی و تکان دستهایشان ارامم می کرد... هنوز هم آرامم می کند واگرنه این خواب/ خواب قشنگی نبود ... نبود مردمها!

حالا عروس میانسال و متروک زندگی ام / لباسم به تنم زار می زند / فقط به بدرقه ی مامانجان و پاپوجیست که داماد هزار چهره ی روزگار را متحمل می شوم .... خواب قشنگی نبود... زندگی خواب قشنگی نیست نه ...اصلا نیست مردمها!

باغبان یا باید باغچه را از سیمان خالی کند و صدای سبزینه را بشنود یا باید که بمیرد

13484550 — Wed, 04 Nov 2009 15:47:45 GMT

بذر هایی که ناغافل توی باغچه ایی که بجای گل سیمان داشت/ پاشیده بودند سبز شد.... نمی خواستند سبز شود واگرنه سیمان را چه تفاهمیست با باغ و بهار؟!

بذرها تمام باغچه ی سیمانی اشان را گرفتند / سیمانها را شکستند و سر بر آوردند

باغبانان ِ مغرور ِ حقیر نمی خواستند آنها نهال شوند/ درخت شوند/ سر به آسمان ببرند و شکایتشان را به خدا....

بوی نهالهای تازه آب خورده می آید/ صدای پچ پچ درخت با باد هم ...فردا همه می دانند باغبان یا باید باغچه را از سیمان خالی کند و صدای سبزینه را بشنود یا باید که بمیرد ولا غیر...

....

13484550 — Wed, 04 Nov 2009 04:33:18 GMT

سیزده فرد است...

آبان که بیاید خدا یا جان/ سیزده دگمه ی سبز تازه می خواهد

13484550 — Mon, 02 Nov 2009 04:16:18 GMT

خدایا جان اشک که می ریزد باران می گیرد/ آواز که می خواند بهار می رسد / آه که می کشد برف می بارد / دلش که می سوزد تابستان می شود.

حالا هی باران پشت باران ...هی باران...هی باران...هی... سردتان نشده؟

من یخ زدم مردمها!

خدایا جان ِ طفلک از آدمیانی که آفریده خشنود نیست/ نمی دانست این اشرفِ مخلوقاتش رویشان زیاد است و ادعای خدائی اشان هم می شود .طفلک چه می دانست مار در آستینش پرورده؟ من آستین خدا را در کف ِ ثانیه دیدم / سبز بود بوی خون نمی داد بوی صابون و حمام می داد.بوی کیک وانیلی و سفره ای بی ترس و پر رونق.

دیشب / نه... نه... راستش نمی دانم کدام شب؟ حالا که روز نداریم شبها پشت همند ... از توی همین سیاهیهای ممتد / یکی از آنسوی ملکوت به خوابم آمد و گفت آبان که بیاید خدا ازپیراهنش دگمه های کهنه را دور می اندازد و سیزده دگمه ی سبز تازه رویش می دوزد. گفت خدا دیگر دگمه های فرسوده را که هی از جایشان در می روند و سردش می کنند دوست ندارد / گفت سیزده تا دگمه ی سبز می خواهد تا آبانش را بگذراند گفت آخر حالا باران پشت باران ...هی ...باران پشت باران ...هی ...باران پشت باران ...هی می بارد ... هی

گفت خدایاجان از درد لا علاجیست که گربه را می گوید خانباجی .

ما کلهم خانباجی های نمک به حرامی هستیم... کلهم...ببخشید ها/ حرف حق تلخ هم هست دیگر...

کاشکی خدایاجان گوشه چشمی بهمان می کرد و ما را هم مثل ائمه اطهار و اینهمه آدم که بهشان ارادت داشته خیلی دورتر و پشت تر از این آسمان کبود پنهان می کرد روی ما هم آن لحاف گنده ی تمیزش را می کشید تا یعنی خیلی خسته ایم یعنی خیلی هلاکیم یعنی خوبست که بخوابیم...

آخ دوستم !خدایا جان! به دل دارم بخوابم... این یعنی که خیلی خسته ام...خیلی هلاکم...خیلی... آخ دوستم! خدایاجان!

هی باران پشت باران ...هی باران...هی باران...هی... سردتان نشده؟ من یخ زدم مردمها!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اینجا خانه ی برادرم است/ نقاشی می کند می نویسد ...گاهی هم زندگی... دوستش دارم

13484550 — Sat, 31 Oct 2009 07:58:13 GMT

آثار فكچال سيتي آنقدر درمن رسوب كرده كه همه جورش را بخواهی خارجي ام . برا همین بیشتر از اینکه هستم خارجی ام نمی آید دوستم جانها ...معذورم

یک اعتراف خودمانی

13484550 — Fri, 23 Oct 2009 14:54:18 GMT

اعتراف می کنم اگر شبیه شعر بودم یا داستان/ حتی شبیه مختارعاموی داستانم خیلی بهتر ازینی می بود که حالا هستم...حالا شبیه نقاشی ام. نقاشیهای کج و معوج کودکان با رنگهای جیغ و تند ... و هی می پرم و هی می خندم و هی اخم می کنم و هی بادبادک میشوم و هی .... هر چه توی قصه ی دیگریست / تا بروم توی کتاب... وقتی دوست نداری بخندی/ بادبادک بشوی تا قیچی بدعنقی پاره ات کند یا حتی بدوی / ادا در آوردن سخت ترین شکنجه است و من اینروزها محکوم به شکنجه ام ... گفته بودم تابلویم تمام شود حساب ذالریاستین را می رسم اما کارها پشت پشت منتظرند تا حسابم را برسند...اعتراف می کنم کاش شبیه شعر بودم یا حتی .... داستان....

حوصله ام از نقاشیهای سفارشی سر آمده...

13484550 — Mon, 19 Oct 2009 12:33:49 GMT

یادتان نرود/ نمی توانم کامنت بگذارم. نسرین جان که پرسیدی.... نه نرسید از نو بنویس/ االدوزم ساعتهای دوازده تا سه بهترین ساعت و بیکارترین اوقات منست...بقیه ممنونم و دوستتان دارم...همین

اينجا يعني ايران ِ آزاد ...

13484550 — Sun, 18 Oct 2009 01:37:18 GMT

همه ش بچه هاي رفته به غربتش را صدا مي زد و مي ناليد: آي سوگلُم / مه گلُم ! آهو جانَكُم! مگه دلم آهن ِآهنگريه كه مدام آتش به جونُم مي زنيد...

غربت كه فقط آن سوي مرزها نيست....جايي كه هركسي خداي خودش را دارد و قبله ي خودش دورترين فاصله ها را رقم مي زند / ميله مي سازد / حصار مي تند و...غربت مي آفريند.

ما محكوم ِ قرابت و غربتِ اجباري ِ اينجا هستيم ...

راجع به دوستم فیروزه

13484550 — Mon, 12 Oct 2009 00:07:18 GMT

آدمها حق دارند بروند یک جای دور برای تمدد روح...حق دارند از خودشان و از همه فاصله بگیرند و به هیچ بنی بشری جواب پس ندهند . حق دارند برای نفس کشیدن هوای تازه پیدا کنند / مگر نه دوستم جانها؟!

می دانم آنقدر رفیق هستید که این حق را به دوست مشتر کمان بدهید/پس بی نگرانی و حتی راه انداختن وبلاگی تازه که بیشتر باعث بهم ریختگی اش میشود بگذارید رفاقت کارش را بکند . خب؟

اینرا از آن جهت می نویسم که نمیتوانم جواب کامنتهای خصوصی اتان را بدهم / انگار قرار است وبلاگم منفجر شود ...

نگران نباشید همه چیز روبراه و خوبست / فقط کمی آرامش و تنهایی می خواهد...همین

وازنا پيدا نيست

13484550 — Fri, 09 Oct 2009 07:15:18 GMT

تقدیم به الدوز (گورزا ) و تمام زنان دردمند سرزمین دردخیزم

- آنروزها اصلآ شبيه حالا نبود. حوصله ام را داشت. مي رفتيم دوازده بار فیلم شعله را مي ديديم . حرفمان تمام نمي شد. بیشتر وقتها توي خانه مي نشستيم / خب ؟ او از سفرهايش به جورجيا و تگزاس و مسکو و مراکش می گفت و از احزاب و عقایدی با اسامی طولانی و سخت / من هم از زندگي ام در نشل و فكچال و خوشروپی و مراتع ِ نادري.هیچکدام حرف هم را نمی فهمیدیم خانم جان ! خب ؟ اما لحنمان به دل آن یکی می نشست...من جرات اقرار داشتم خانم جان ! به او مي گفتم قبل از آمدنش جزمردم روستاي خودم كسي خير خواهم نبود . به او مي گفتم كه او آمد و وضعم دگر گون شد.خب ؟ خير خواهم شد ...

ميمنت يكريز حرف مي زد. چشمهای سبزش وقت ِ گفتن ازاو درشت تر میشد و عصبانیتش را بیرون می ریخت. با اینحال دست از عشوه های دلبرانه اش بر نمی داشت.ابروان وسمه کشیده اش را بالا می گرفت و لبان سرخش را غنچه می کرد و میان جملات ِ تلخش کودکانه می گفت : خب؟