من واقعی

برای هزارمین بار ... گرم گشته از تنفری عمیق/ چانه ام

13484550 — Sun, 13 Dec 2009 13:53:18 GMT

عاشقی که خنجر ِ بُراق ِ تیز می شوی !

عاشقی که زود /دشمنی مریض می شوی!

عاشقی که ریز می شوی با تلنگر ِ زنانه ام!

زحمتم همین که وقت ِ رفتنت دقیقتر ببند /درب ِ ساده لوح ِ خانه ام

من برای ریزش ِ یک پیاله آب هم

پشت رفتنت / پا نمی شوم

از غرور زخم خورده ام/جدا نمی شوم

فکر هم نکن که بعد ِ رفتنت به دورتر/ نقطه ای عزیز می شوی

با تو

ما

نمی شوم

حیف ِ وقت

حیف ِ این جنایتی که کرده ام :

کشتن غرور ِ بی بدیل ِ شوره بخت

نمره ی ِ صد آفرین ِ مسخره

امتحان ِ عشق ِ سخت

ماده ها و تبصره ...

حیف آن دو استکان ِچای ِتازه دم / توی لشگرک به روی تخت

حیف دست ِ من که سرد نیست

حیف وعده های خالی ات که مرد نیست

حیف این پری ِ ابلهی کزو / دیو زخمناک ِ سرسپرده ساختی

حیف ـ عمر پای عاشقی که با غرور خود/ در جدال و درنبرد نیست

حیف ِ من

که باختی...

من

نیازمند ِ دیو بودنم

میوه ام عجیب گس شده

کاش از دلم فرشته گم شود ... مزاحم است

مثل خرمگس شده

این فرشتگی وبال ِ بال می شود

مدعی ِ خنده های ِ کال می شود

در زنی که در دهان ِ باز مانده ی هراسناکِ تو / طعم او ملس شده...

عاشقی که خنجر ِ بُراق ِ تیز...

عاشق ِ مریض...

عاشق ِ بریده جان ِریز ریز ...

زحمتم همین که وقت ِ رفتنت دقیقتر ببند

درب ِ ساده لوح ِخانه ام

گرم گشته از تنفری عمیق

چانه ام...

من آتشفشانی زخمی ام

13484550 — Sat, 05 Dec 2009 04:41:18 GMT

گزارش جلسه اول آذر گروه آیینه:

از خانه که بیرون می آیم صدای پارس سگها گوشم را سیلی می زند/ از پیج کوچه که می گذرم صدای پارس / به خیابان که می رسم صدا...

پارس سگها به هر خیابان/ به هر کوچه توی گوشم کلافه ام می کند/ با این همه زمزمه می کنم :

وختی دستامو به ماه می برم / به سگات بگو خفه شن

و به سگها مغرضانه فکر می کنم و خدا خدا می کنم که عاقبت دستم به ماه برسد...

این روزها زود تاریک میشود . زود ماه سر می زند اما از دسترسمان دور است...خیلی دور . به صدای زنانه ای قدرت خوانش شعرهای منصور را به زبان خودش تکرار می کنم:

دمی که نان

دهان مردم را بسته یود...

وسگها پارس می کنند / گوشم عادت کرده چرا که غم نان دهان می بندد...

دهان بسته به انجمن نویسندگان می رسم / نمی توانم اما لب باز نکنم وقتی مهرمندی شهرام اقبال زاده و میهمان نوازی اش شرمنده ام می کند/ تند می پرد که اتاق جلسه را مرتب کند. روی میز پر شده از کاغدهایی که او رویش نوشته / می خندد /مرتب می کند / با اینکه جلسه ای در اتاقی دیگر منتظر اوست وقت می گذارد و من فکر می کنم میشود امید داشت دستم به ماه برسد/ اینجا پارس هیچ سگی نیست.

مثل همه ی یکشنبه های اول هر ماه کم کم جمع میشویم/ گرم هم... پدر شدن علی عبداللهی خوشحالمان می کند و شیرینی کوروشش مزه ی ماه می دهد...

آرام و سر به زیر شروع می کند/ صدایش رساست و این شاعرترش می کند...منصور را می گویم:

متولد زاهدانم/ نمی دانم اما بزرگ شده ی کجا؟ گاهی زاهدان/ زمانی بیرجند/ وقتی مشهد/ سالهایی اراک/حالا اینجام...تهران. چرایش به شیطنتهای ذهنی ام بر می گردد

انگار دارد مرور می کند / مکثی و :

در 120 کیلومتری جنوب بیرجند و از منظر فرهنگی وابسته به سیستان و بلوچستان. پدر و مادرم اهل روستای طارقند .

از روستایش می گوید : ترانه هایش گم شده / در مراسم عروسیشان آوازهای لوس انجلسی گوش می دهند نه ترانه هایی که روزگاری صدا و شعرش دلخوشی اهالی بود.

علی عبداللهی از رقص چوب برادران سلمابادی بیرجند می گوید / از لباسهای بلند سفیدشان و دامانش که وقت رقص هِرَم می شوند و معنویت رقصشان ... و نمی دانم چرا یاد تکه ی دیگر ی از منصور می افتم :

تو ماه یه جاده یی یه

به تهش برسی

بهت می گن:

" زمین یه خیابونه

دختراش چشای حنایی دارن و

عصرها

گنجیشکا تو دستاشون

تخم می ذارن"

و توی دلم اصرار می کنم بگویم گنجیشکها ... گنجیشکها صمیمی ترند از گنجشکها انگار...صدایشان هم شادمانه تر است.

ارژنگ نجاریان کتاب صد لیکوی منصور را به دستش می دهد تا با صدای خودش بخواند/ همه مان صدای گرمش را دوست داریم/ کتاب کوچک توی دستش می گردد :

... می خواهی ام اگر/ رها کن ان مرد را...

... آه / ناز گلم را به ناراست مردی داده اند...

پیراهنی می دوزم سبز / دلبرم را آورده اند سبز / نوجوان

آمدم / خشک بود خانه ات/ سرت را شسته ای مگر که خیس است بسترم

ارژنگ ازو می خواهد از مجموعه ی جدیدش نیز بخواند. از پس از گندم / منصور دنبال شعری می گردد که دلش را بیشتر بلرزاند/ دل جلسه را هم:

نمی بینم ات

حتا اگر پلها دو سوی زمین را در آغوش کشیده باشند

و مداد

نام تو را بر گونه ی خدا کشیده باشد

نه

نه که نخواهم

چراغها از دل من می سوزند و

پیاده روهای قرن رو به رو

پارگی کفشهایم را می شناسند

شانه های تو اما

بر کاجی طلوع نمی کند

و نشانی ات را

نشانم نمی دهد

این خط سفید

-----------------

تو می ایی

و نخستین روز/ روزی ِ پدر است که اغاز می شود...

ومن توی دلم می گویم حتما که پسرش به پدری که تکه هایش را برای او گذاشته سخت می بالد.

انتظار نه می رود

نه می گریزد

چشم نمی بندد و

چشم های خاموش زنی را نقش می زند

بر دست...

و از ملائک می خواند که از اتومبیلها می پرند و از اتفاق که توان ایستادنش نیست و...

می دانم گوشهای جلسه درگیر اهنگ شیرینیست که شعر اوست.

سکوت می کند و می گذارد علی عبداللهی صحبت کند / علی جدی تر می شود و گزارشگونه می گوید کتاب صد و ده صفحه است / انتشارات قلم چاپ کرده / کتاب خوش دستیست و طرح خوب روی جلدش هم کار مهدیار پیرزاد است و و و ... مومنی در چاپ کتابش خساست به خرج می دهد / نگاه شاعرانه و زبان قوی او باید بیشتر شناخته شود / منصور سخت گیرست و این همه ی موفقیت اوست/ اضافات شعر را می گیرد / تآمل می کند / تلاش زیاد می کند و نتیجه اش این میشود که هر چه جستجو کنم نتوانم ایرادی به کارش بگیرم .درونمایه ی شعرش معنا گراست / لحن شعرش حماسیست و عرفان درونش موج می زند. دنیای شعرش غنی و عاشقانه است و سه وجه دارد / وجه فلسفی اجتماعی/ وجه حماسی و بومی / وجه عاشقانه و امروزی ...شعرهای عاشقانه اش را عامیانه گفته مثل شب خوانی ها و دختر زمینی هاش. در زبان شعرش شلختگی نمی بینیم / مفاهیم فلسفی شعرش مستقیم و اشکار نیست بلکه درونه و نگاهش فلسفی است. شعرهایش تصویریست / انگولکهای تصنعی ابدا در شعرها پیدا نمی شود.بخش دوم کتاب که از صفحه هشتاد و پنج شروع می شود از حال و هوای قبلی ها فراتر رفته و تجربه جدیدتری پیدا کرده و از لحن حماسی خارج شده / بسیار ساده و عینی نوشته شده و از ذهنیت گریخنه می شود .

خانم اذر کتابی می گوید برایش عجیب است که مجموعه ی کتاب در پانزده سال نوشته شده در حالیکه انگار همه در یکسال و گویای یک تجربه اند.

علی عبداللهی می گوید شعر به زمان مربوط نیست/ منصور می گوید: کاملا تعمدی شعرها را گزینش کردم و بعد هم یکدستش کردم ... این حساسیت را دارم که اگر برای چاپ کتابم اقدام می کنم قطعا چند واژه اش را تغییر بدهم تاریخ شعرم برایم مهم نیست باقی مانده ی شعرهام برایم ارزشمند است /من بعد از چاپ کتابم از او جدا شده ام و باید جور دیگری بسرایم و هوای تازه ی دیگری را تجربه کنم. تلاشم یکسر بر ان بوده که اشعار گزیده شده را هماهنگ کنم وگرنه پانزده سال ثابت نبودم ..

ارژنگ نجاریان می گوید همه ی حرف ها را علی عبداللهی زده ولی روی چند شعر که بیشتر به دلم نشسته علائمی گداشتم که دوست دارم با صدای مومنی بشنویمش. مومنی رسا می خواند ...نمیدانم / شاید صدایش از درون ما می خیزد که اینچنین محصورمان می کند:

من اتشفشان زخمی ام

ما همه اتشی داریم درسینه هامان ...همه...

می پرسم چرا پس از گندم ؟

گفت به هبوط بر می گردد/ جواب را می دانستم اما دلم تکرارش را می خواست تکرار / تکرار / تکرار تا یاد بگیریم روزهای پس از گندم را جدی بگیریم.

مهدی اسماعیلی می گوید شعر را نمیشناسم اما لذت بردن از شنیدنش کار منست.شعرتان شیرین است...تبریک...

لیلا کریمی می گوید در اکثر کارهایتان شعر در محتوا اتفاق می افتد نه در زبان و این امتیاز شعر شماست / اگر زبان را ازو بگیریم شعر گم نمیشود

مومنی با تشکر از لطف لیلا به شعرش می گوید اگر شعرم در زبانم نباشد و فقط در معنی/ باید شعرم را باز بینی کنم و این را ضعف شعر می داند.

شکر خدا گودرزی شعری از منصور را انتخاب می کند و همراه با کاراکتر ذاتی تئاتری اش می خواند :

...دنیا را

در همین استکانی که نخواهی نوشید

وا می هلم و

در کنج پیراهنم پناه می گیرم...

و می گوید وامی هلم کلمه ی خوشایندی نیست / می گوید بعضی از کلمات انگار اضافه اند و می گوید بار معنوی اشعار اما بسیار غنی است ...

مومنی : حرفهای جناب گودرزی متین است اما هر کلمه ای به جای وا می هلم / برای این شعر مناسب نبود من ملزم به سابقه ی تاریخی اتفاق توی شعر بودم . این را می پذیرم که شعرم به راحتی نتواند با کسی ارتباط بر قرار کند اما شاعر نباید خود را وادار کند که سهل بنویسد / خواننده اگر کلیدها را به دست بیاورد می تواند مرتبط شود.

غصه ام می گیرد / جلسه تمام شده/ وقت رفتنست... از صدای سگها می ترسم و توی تاریکی کوچه تکرار می کنم :

وختی دستامو به ماه می برم / به سگات بگو خفه شن

به سگات بگو خفه شن

من آتشفشان زخمی ام...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حاضران در جلسه منصور مومنی/ مریم زندی/ارژنگ نجاریان/ اذر کتابی/ مهدی اسماعیلی/ مهدی حجوانی / شکر خدا گودرزی / مهدیار پیرزاد/ بهاره خطیری / رویا بیژنی / اکبر اسعدی/ علی عبداللهی/ زهرا نوری/ اصلان قزللو/لیلا کریمی/ شکر خدا گودرزی و صندلی خالی بابک بهاری که پر بود از خاطره ی شیطنتهاش

اگر کسی از قلم افتاده به بزرگواری خود و کوتاهی ذهنم ببخشدم ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستی به وبلاگ امیر نوروزی هم سر بزنید

13484550 — Fri, 04 Dec 2009 12:31:18 GMT

شانزدهم آذر برای همه است/ برای همه....

لعنتی جواب بده/ مظنه ی یه گور ِ جمعی حالا چنده؟

13484550 — Tue, 01 Dec 2009 03:53:18 GMT

قد و بالاتو برم سر چیه؟سرور نداریم

تو سر کی بشکنیم شیشه رو / سنگر نداریم

دیگه تو بطریهامون گلاب ِقمصر نداریم

خون داریم تو شیشه مون / جیک بزنیم ... سر نداریم

ویسکی و عرق سگی می خورن اینجا پریا

بیخودی ایندر و اوندرو نزن در نداریم

پهلوون قصه و افسانه شده دیو رو بچسب

تو دل گربه امون / پهلوون اکبر نداریم

چرا این گربه داره تو دهن سگا می ره

چرا توو خیابونا لوطی و انتر نداریم

بسکه جا خالی دادیم/ پشت سرا کشته شدن

آبرومون که پرید / تو بدی آخر نداریم

اینهمه ادا داریم عشوه داریم غمزه داریم

توی این شهر درندشت ولی شوهر نداریم

دل کی رو ببریم وقتی که دریوزه شدیم

شوخی شوخی ترشیدیم سایه ی همسر نداریم

واسه روز پیریمون بقچه و سرجاهاز داریم

غرقه ایم توی جهیزه ولی دلبر نداریم

هی دروغکی می گیم گربه ی ما چلاق نشد

هی دروغکی می گیم اینجا بُز ِ گر نداریم

میگن ام اینطرفا مادر ِ گریون ندیدی؟

می گَم اش توو این بهشت ما یه چش ِ تر نداریم

یکی نیست به ما بگه بسه دروغ ... فردایی هست

اگه هم بگه میگیم فردای محشر نداریم

تو می گی فرار چرا ؟ پشتتو دست بزن ... ببین!

بسکه اُردنگی زدن... ما دیگه لمبر نداریم

آخدا ... آخر نامردی همین یتیمیه

من دلم گریه داره/ شونه ی مادر نداریم

آسمون سیا شده/ شبتابا سوسو نزدن

کرکسا اون بالاهان ما دیگه کفتر نداریم

قد و بالاتو برم سنگی شدن دلها بیین!

واسه ی شکست ِ سنگا... دیگه جیگر نداریم

ِ گفته بودن که بَده خنجرو از پشت بزنیم

خب می خوایم رو بزنیم حریف رو / خنجر نداریم

برا گریه دیگه دیره/ داره خنده م می گیره

جملگی ماده شدیم / توو جمعمون... نَر نداریم

چه جوری عیسی بشیم مریم عذرامون کیه؟

چه جوری عاشق بشیم؟ شاهزاده ی خر نداریم

خورشیدم داغ می تابه رو سر ِ طاسمون خدا!

دیگه رو پشت بوما بارون و هاجر نداریم

کجا بال بال بزنیم بنده خدا پر نداریم

کجا بال بال بزنیم بنده ... خدا...

خدا دستش توی بنده

دیوه اونطرف می خنده

هی آقا مظنه ی یه گور جمعی حالا چنده؟

هی آقا... هی..

لعنتی ...جواب بده

دلمون داره می گنده

خون داریم تو دلامون جیک بزنیم سر نداریم

کجا بال بال بزنیم بنده خدا ...پر نداریم

13484550 — Thu, 26 Nov 2009 17:00:17 GMT

این کارهای فرزاد رو دوست دارم... آرومم می کنن /

اینجا هم کمی مجبور شدم شلوغ کار کنم . این کارم بی تعارف به دلم ننشست اما خارجیها رو راضی کرد.

عادت

13484550 — Tue, 17 Nov 2009 09:33:18 GMT

همیشه این مردها بدند... همیشه این مردها بدند...همیشه این..این.ها ...خیلی زیادتر فاحشه اند تا زنهای بزک کرده ی محتاج سر چهار راهها... این ها زیادتر فاحشه اند تا زنهای بزک کرده ... زیادترند تا زنهای... زیادتر...زیاد... زیاد هم بد نیست که گزک نمی دهم دستش...دست... اش... دست... ام... ...دستم می شکست بهتر بود تا برای آن حرام لقمه کار کند.نشکست که...نمی شکند. بی صاحاب مانده جان سخت است. جان سخت... جان... سخت دلم هوای َکچِه تِکی نان و چایِ بهارنارنج/ بالای ساق ِ نِفار را کرده...بالای ساق نفار... بالای ِ ...با...لای....لا لای...آخ کجاست لالایی ات/ لالایی ات/ لالایی ات مادرجان !؟

: میشه یه ریزه بلندتر ساز بزنید جناب کمانچه زن! ؟

جناب ِکمانچه زن / کمانچه زن...کمانچه ... کمان..."آنچه زن ... همه ی انچه زن فکر می کرد فقط همین نبود... "

________________________

می خواستم ببوسمش. وقتی جلوی نگاه مشتاق ِ مردانه ام می خرامید و با غرور حرف می زد/ وقتی پشت میز کارش سخت مشغول کار بود و جُنب هم نمی خورد/ وقنی صداش از آنسوی دفتر مبامد که به کمانچه زن توی کوچه اصرار می کرد سازش را بلندتر بنوازد / وقتی محل ِ هیچ مردی نمی گذاشت /میخواستم ببوسمش. چه آرامست همیشه...انگار هیچ چیزی نمی تواند بهم اش بریزد...چه آرامست وقتی به ساز بلند کمانچه زن گوش می سپُرَد... کمانچه زن...کمانچه ... کمان..."آنچه مرد ... همه ی انچه مرد فکر می کرد هم فقط ...

_________________________________

یعنی که چی ؟ می خواهد بروم خانه اش که چه گُلی به سرم بزند؟ یکریز اصرار می کند که بیا / که بیا / هی که بیا... هی که بیا.. هی که...هی که / هی دوباره که بیا... هی دوباره که بیا... پشت ِ دوباره که بیا...بیایم که چه بشود؟

آب را نشانش نمی دهم وگرنه شناگر ماهریست...ماهریست...ماهر... ایست / بازرسی ...داد رسی... وارسی...آنوقت شروع می شود! مردها فقط تملک می خواهند...کجا بودی ؟ کجا می روی ؟ از دفتر تا خانه کسی دنبالت راه نیفتاده؟ فقط پیش من محل به مردها نمی گذاری یا که همیشه ؟ پیش من ؟پیش ِ...من... من...وای خدایا/ من حوصله اش را ندارم پس اینجا دم درب خانه اش چه غلطی می کنم؟ من حوصله اش را... من نه فقط او / حوصله ی زندگی را هم... زندگی را هم... را ... هم... راهم را کج کنم ؟ کج کنم بروم خانه ام مردمها جان؟! بهتر نیست؟بهتر...نیست / پیست/ چیست... ایست ... ایست...ایست...بازرسی ...ذهنم پر از تلواسه است و نمی گیرد/ نمی گیرد ندادن اقساط اول بُرج یعنی چه؟ نمی گیرد از نگاه همسایه ها گریختن برای شارژ نداده ی ساختمان یعنی چه؟ خرج ایاب و ذهاب و کوفت و زهرمار یعنی چه/ نگرانی فردای سراسر دغدغه یعنی چه؟دغدغه ...دغه...یه دَقه وایستا زنیکه ی الاق! تو دم درب خانه اش چه می کنی ؟ بتمرگ توی خانه ات/ بی خیالِ خواهش ِ آن مرتیکه ی ِکودن... کو...دن... دن..دندان کرم خورده را بایست انداخت دور... دور...گور...شور...نه...نه...نه... کور... کور خوانده اگر دنبال فضایی با منست و خلسه ی عاشقانه اش / خلسه ی ... خلسه ... سه تا برج دیگر قسط بدهم / دیگر دست ازین کار می کشم...می... کشم... کش روی موهای صاف و َلخت نمی ایستد.لعنتی!

موهای مجعدت عاشقترم می کنه...

" توی ایینه ی راه پله ی خانه ی مرد نگاهی به موهای اتو کشیده ایی انداخت که هرگز مرد را عاشقتر نمی کرد و به بدجنسی اش خندید. بی میل زنگ زد/ بی...میل... "

_____________________________________________

در را که به رویش باز کردم جا خوردم/ موهاش صاف شده بود. باز زرد دلهره برانگیزی که همیشه مرا به فکر وا می داشت/ لغزیده بود روی صورتش. مثل نقاشی پشت شیشه ی خورشید خانم که نقاش حوصله ی رنگ آمیزیش را نداشت. چشمهاش یکریز با من عاشقانه حرف می زدند. خودش اما نه...

می خواستم ببوسمش / عطر ش مرا به روزهای کودکی ام می رساند/ بی اختیار لبهاش را زل زدم و یادم آمد سالهاست دلم هوس توت فرنگی های وحشی را داشت و حالا هر صبح جمعه دو توت فرنگی سرخ به آستان خانه ام می رسند بی که بگذارند بخورمشان... می خواستم ببوسمش... نگذاشت... رویش را برگرداند. انگار من حریفش بودم و نه زندگی ... با بی میلی موهای صاف شده اش را نوازش کردم . اطمینان دارم فرفری هایش را بی تاب کرده تا برایم جور دیگری دلبری کند و وسوسه به جانم بیندازد و آنقدر می شناسمش که می توانم بگویم میان راه به چه فکر می کرده.لابد به دیوانه کردن من و پا پس زدنهاش . حتی پیش بینی می کنم از پیاده روی باریک راه پله که گذر می کرده به اینه نگاه کرد ه و از توازن شیرین چهره و اندامش کنارم راضی شده و بعد زنگ زده / انقدر راضی که توت فرنگی هایش را همانجا سرختر کرده آخر می داند همیشه دوست دارم روی بوم چهره اش برای من و فقط برای من هی نقاشی کند...هی نقاشی کند... هی نقاشی...حاضرم قسم بخورم برای دیدنم مثل هر روز به شتاب آمده و ازین همه اشتیاقش به دیدنم/ غرور زنانه اش لج کرده که اخمالود می نشیند و ساکت... چرا که نه؟ او که رباط نیست. میدانم شبیه همه ی زنها دوست دارد منتش را بکشم / لوسترش کنم/ می دانم... مثل ماه گرفته ها/ مثل خواب زده ها به راحتی ای که گوشه ی خانه است فرو می رود/ باز هم خیره به نقش گل و ترنج قالی / باز هم به اهوها و گرگهاش زُل / باز هم ...داشتم ارام سمتش می امدم / که فریادی از ترس سر داد/ دارد کم کم جمعه هایم را با این ترسش و این جملات ِ بورخِسی عجیبش تکراری می کند...

مواظب باش دیوونه ! رو اهوها لگد کردی... دیوونه... لعنتی!

اولترها از جملاتش می ترسیدم حالا اما می دانم پیش چشمش باز هم نقوش قالی جان گرفتند / می دانم طنازی است اگر که ناسزایم بگوید مثل نیش عقرب که از کینه نیست....

_ تو هیچوقت به فکر آهوها نبودی / این همه روز این گرگها گوشه ی اتاقت در کمین اهوهان و تو یک ذره هم کمکشان نکردی!می خواهی بیایم تا این سلاخ خانه را نشانم بدهی؟

می خواستم ببوسمش

فقط فکر این هستی که از من لذت ببری / گفتی بیایم که باز هم مرا تن ببینی نه زن؟ اهوها دارند می میرند نامرد!

می خواستم ببوسمش اشک تپه ی گونه هایش را خیس کرده بود .توی تپه های خیس / خیس می شوی.مگرنه؟ پیراهنت اگر از زره نباشد خیس و مور مورت می شود... می خواستم ببوسمش...بی اعتنا به همیشه ی مورمورها / سرش را بُرد سویی دیگر... شاید این جمعه اهوها رفتند توی دهان گرگها که بیشتر زار می زد...

:بلوط بود و من و درختهایی که بلند بودند و یک دایره ی بزرگ ساخته بودند مثل یک میدان وسط دشت. می رفتیم وسط دایره و فکر می کردیم مرکز هستی هستیم... بلوط حرف نمی زد . بیشتر فقط می خندید مثل دیوانه ها . آنروز اما نخندید . توی دایره گم شد گفت بلدی اواز بخوانی/ صدایمان را هیچکس نمی شنود و من بلند جیغ زدم خیلی بلند . اگر کسی می شنید گمان می برد یک زن هشتاد ساله ی زیاد سختی کشیده جیغ می زند نه یک دختر ده ساله... توی دلم چه بود که جیغم /ضجه داشت مردمها جان؟

می خواستم ببوسمش وقتی در توهمی ناگریز می رفت و اشک می ریخت

سراشیبی بیابان ِ سمت ِ خانه ی بلوط ترسناک بود / توی یک گودی ِ خیلی زیاد گود خانه ساخته بودند. آن موقع فقط دلشان خانه می خواست / باران نمی خواست/ زمستان هم نمی خواست... تابستان و دشت فراخ پهلو زده به خانه شان و درختهایی که توی دایره شان مرکز هستی می شدیم و سفره ی پارچه ای کوچک نهارشان خوب بود... دوست داشتم همیشه سر ان سفره بادمجان سرخ کرده و اب نارنج را با نان لواش بلمبانم و قورت نداده شیشه ی اب را بالا بکشم و لقمه ی خیسانده ی باقی اش را هم نجویده قورت بدهم...

می خواستم ببوسمش وقتی ده ساله می شد

باران بارید/ بارانهای شمال مثل گرازهای وحشی اند / رام نمیشوند! انقدر وحشی اند که خانه های توی گودی درست شده را پُر ِ آب می کنند. وسایل خانه را هم... حتی به درختهایی که ما را مرکز هستی می کنند هم رحم نمی کنند و می شکنندشان و بلوط را می گذارند وسط یک خانه ی کلنگی پهلو زده به پنجشنبه بازار که از توالت گوشه ی حیاطش بوی تریاک می آید و گاهی صدای خنده هایی خیلی بلند و دیوانه وار که می گفتند از بو کشیدن علف باغچه ی بغل انباریست...

می خواستم ببوسمش و بگویم این دفعه یادت رفته بگویی نام آن علف گرس بود.

.یادت میاید ترقه ها صدایشان مهربان بود؟ با ضربه ی سنگی صدا می دادند و خلاص ...من از چهارشنبه سوری هایی که میسه گِنه و آشِ ترش و آتش روی بوته های کوچک و مامانجان ِ عاشق ندارد می ترسم...از بانک می ترسم / از وام قرض الحسنه ... این روزها را می ترسم... دلم پروانه می خواهد/ فقط تابستان / فقط سرازیری خانه ی بلوط که هنوز بوی گرسش فاصله ی بینمان را رقم نمی زد/ فقط خنده های مامانجان که صدای زنگوله می داد / فقط شلنگ ابی که باباجان موقع افتاب بین گلها می گرفت و رنگین کمان میشد...فقط...

می خواستم ببوسمش و بگویم به تکرار زیاد نگفتی من از بانک می ترسم / بگو / منتظرم بیشتر از بانک بترسی

: من از بانک م ی ت ر س م

دستت را سفت و محکم روی سرم بگذار و نگهش دار مردمها جانم/ روی دلم هم... محکم نگه دار ...محکم... سفت... فشارم بده سمت زمین...تو را به خدا نگذار بزرگتر بشوم ...

می خواستم ببوسمش...وقتی لبهاش مثل دو تا توت فرنگی بودند...سر به سینه اش گذاشتم/ ماده گرگی شد و فریاد کشید:

حالم بهم می خورد ازت عوضی! مردها فاحشه اند...خیلی زیادتر فاحشه اند/ خیلی زیادتر فاحشه اند...

حیف ان توت فرنگی های سرخ که بلدند بگویند عوضی/ بگویند نامرد... کثیفندبا این دیالوگها ... همیشه توت فرنگیهایی که با کود انسانی رشد می کنند کثیفند/ با این همه وقت رفتنش وقتی از پنجره دیدمش آواز می خواند ... مثل مستها سر خوش و سبک/ بال می زد''گرچه توت فرنگیها با این کودها درشترند و خوردنی ترند اما کم کم دارد جمعه هایم با این ترس و این جملات ِ بورخِسی اش تکراری می شود/ تکرار خوشایندمن نیست.

__________________________________

از راه پله به خیابان خزید / نفهمید چطور راه اینجا تا خانه اش را اینگونه از بر است / مگر چند بار آمده اینجا؟

: همیشه این مردها بدند... همیشه این مردها بدند...همیشه این...ها ...خیلی زیادتر فاحشه اند تا زنهای بزک کرده ی محتاج سر چهار راهها...اینها خیلی زیادتر فاحشه اند تا زنهای بزک کرده ی محتاج سر چهار راهها... .. اینها خیلی زیادتر فاحشه اند تا زنهای... اینها خیلی زیادتر... زیاد هم بد نیست که گزک نمی دهم دستش..دست اش... دست...ام ...دستم می شکست بهتر بود تا برای این حرام لقمه کار کند.نشکست که...نمی شکند . بی صاحاب مانده جان سخت است. جان سخت است... جان سخت...جان...سخت دلم هوای کچه تکی نان را کرده و چای بهارنارنج بالای ساق نفار...بالای ساق نفار... بالای ...لا....لا...لا لا لای لای... لالالای لای گل لاله... دلم در سینه می ناله... نمیدونی پسر خاله/ برام هر روز یک ساله... لا لا لای لای / گل زیره... دلم از مردما سیره/ داره اهسنه می میره/ خدا دستم نمی گیره... خدا دستم... خدا دستم...خداااااااا.... دستم می شکست بهتر بود تا...می شکست... شکست این کاسه ی چینی دلم...کاسه ی چینی ...کاسه...سه تا برج دیگر قسط بدهم / دیگر دست ازین کار می کشم...می کشم...کش... کش روی موهای صاف و لخت که نمی ایستد.ایستد ...ایست... ایست...ایست... ...ایست... بازرسی ...

موهای مجعدت عاشقترم می کنه....

تحملت می کنم زندگی !

13484550 — Sun, 08 Nov 2009 03:42:18 GMT

خواب دیدم پیراهن تور سفیدی تنم کرده ام که به تنم زار می زند/ سر شانه هایش پایین شانه هام جا گرفته و دامنه ی دامنش روی زمین خاکی و کثیفی کشیده میشود. توی خواب رنگ پریده و مغموم بودم مثل عروس میانسالی که انگار خبر بدی شنیده.

بین جمعیتی که مضطرب نگاهم می کردند/ آرام و حیرت زده راه می رفتم. انگار گم شده بودم در جایی که شکل بازار کهنه فروشها بود/ لباسهای فرسوده/ دربهای مستعمل قابلمه و قوری / زیرپوشهای کثیف چندش آور و دندانهای مصنوعی... خواب قشنگی نبود...نبود مردمها!؟

همه ی آنها عروسی که منم را می شناختند / من اما...نه... فقط تکان دستهایی از دور آرامم می کرد/ دو عزیزنازنین از ابتدای کوچه ای که انگار خیلی دور بود به بدرقه برایم دست تکان می دادند. من هی می ترسیدم/ هی دورتر میشدم/ هی می ترسیدم... هی می ترسیدم... هی م ی ت رس م / اما مامان جان و پاپوجی و تکان دستهایشان ارامم می کرد... هنوز هم آرامم می کند واگرنه این خواب/ خواب قشنگی نبود ... نبود مردمها!

حالا عروس میانسال و متروک زندگی ام / لباسم به تنم زار می زند / فقط به بدرقه ی مامانجان و پاپوجیست که داماد هزار چهره ی روزگار را متحمل می شوم .... خواب قشنگی نبود... زندگی خواب قشنگی نیست نه ...اصلا نیست مردمها!

باغبان یا باید باغچه را از سیمان خالی کند و صدای سبزینه را بشنود یا باید که بمیرد

13484550 — Wed, 04 Nov 2009 15:47:45 GMT

بذر هایی که ناغافل توی باغچه ایی که بجای گل سیمان داشت/ پاشیده بودند سبز شد.... نمی خواستند سبز شود واگرنه سیمان را چه تفاهمیست با باغ و بهار؟!

بذرها تمام باغچه ی سیمانی اشان را گرفتند / سیمانها را شکستند و سر بر آوردند

باغبانان ِ مغرور ِ حقیر نمی خواستند آنها نهال شوند/ درخت شوند/ سر به آسمان ببرند و شکایتشان را به خدا....

بوی نهالهای تازه آب خورده می آید/ صدای پچ پچ درخت با باد هم ...فردا همه می دانند باغبان یا باید باغچه را از سیمان خالی کند و صدای سبزینه را بشنود یا باید که بمیرد ولا غیر...

....

13484550 — Wed, 04 Nov 2009 04:33:18 GMT

سیزده فرد است...

آبان که بیاید خدا یا جان/ سیزده دگمه ی سبز تازه می خواهد

13484550 — Mon, 02 Nov 2009 04:16:18 GMT

خدایا جان اشک که می ریزد باران می گیرد/ آواز که می خواند بهار می رسد / آه که می کشد برف می بارد / دلش که می سوزد تابستان می شود.

حالا هی باران پشت باران ...هی باران...هی باران...هی... سردتان نشده؟

من یخ زدم مردمها!

خدایا جان ِ طفلک از آدمیانی که آفریده خشنود نیست/ نمی دانست این اشرفِ مخلوقاتش رویشان زیاد است و ادعای خدائی اشان هم می شود .طفلک چه می دانست مار در آستینش پرورده؟ من آستین خدا را در کف ِ ثانیه دیدم / سبز بود بوی خون نمی داد بوی صابون و حمام می داد.بوی کیک وانیلی و سفره ای بی ترس و پر رونق.

دیشب / نه... نه... راستش نمی دانم کدام شب؟ حالا که روز نداریم شبها پشت همند ... از توی همین سیاهیهای ممتد / یکی از آنسوی ملکوت به خوابم آمد و گفت آبان که بیاید خدا ازپیراهنش دگمه های کهنه را دور می اندازد و سیزده دگمه ی سبز تازه رویش می دوزد. گفت خدا دیگر دگمه های فرسوده را که هی از جایشان در می روند و سردش می کنند دوست ندارد / گفت سیزده تا دگمه ی سبز می خواهد تا آبانش را بگذراند گفت آخر حالا باران پشت باران ...هی ...باران پشت باران ...هی ...باران پشت باران ...هی می بارد ... هی

گفت خدایاجان از درد لا علاجیست که گربه را می گوید خانباجی .

ما کلهم خانباجی های نمک به حرامی هستیم... کلهم...ببخشید ها/ حرف حق تلخ هم هست دیگر...

کاشکی خدایاجان گوشه چشمی بهمان می کرد و ما را هم مثل ائمه اطهار و اینهمه آدم که بهشان ارادت داشته خیلی دورتر و پشت تر از این آسمان کبود پنهان می کرد روی ما هم آن لحاف گنده ی تمیزش را می کشید تا یعنی خیلی خسته ایم یعنی خیلی هلاکیم یعنی خوبست که بخوابیم...

آخ دوستم !خدایا جان! به دل دارم بخوابم... این یعنی که خیلی خسته ام...خیلی هلاکم...خیلی... آخ دوستم! خدایاجان!

هی باران پشت باران ...هی باران...هی باران...هی... سردتان نشده؟ من یخ زدم مردمها!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اینجا خانه ی برادرم است/ نقاشی می کند می نویسد ...گاهی هم زندگی... دوستش دارم