مادرم / شوکت خاتون

 

جم ُجمك

دلم شكست

ننه، خيلي وقته كه بارشو بست

گفته بود بچگيام،هميشه پيشم مي مونه

قصه هزار و يك شب رو برام

صد هزارشب مي خونه

لباس ناز عروسيشو برا من مي ذاره

گفته بود جون ِخدا ، دوسم داره

گفته بود حيفه كه من ، عروس ِ ديو و دَد بشم

لُقمه ي چرب ِ روزاي ِبد بشم

گفته بود به كَس كَسونم نمي ده

به طلا و آب و دونم نمي ده

وقتي حرفاشو مي ُگف ،

 دستي به موهام مي كشيد

تو چشاش برق ِ ستاره / مي دوييد

طفلك ، امروز ِ منو حتي تو خوابم نمي ديد ...

 

 

حالا اين پيرهن ِ تورش به تنم َلَق مي زنه

دختر دُردونه اش ، نو ن ِ غمو  َسق مي زنه

ننه پيراهنشو گذاشت و رفت

چين چين ِ دامنشو گذاشت و رفت

بي كسي هي به دلم

 َتق ... مي زنه

***
جُم جُمك ، شاخه ي بيد

يادمه روزاي ِ عيد

از صداش خونه ي ما پُر ِ شاپرك مي شد

دست اون لونه ي قاصدك مي شد

دل ِ اون پَر مي كشيد تو آسمون

مثل بادبادك مي شد

پينه زار دست اون

بوي پنبه زار مي داد

بوي سبز ِ كار مي داد

بوي ِ ماهي سفيد و پُلو مي داد

 بوي عيد و اسكناس  ِنو مي داد

اما چشماش ...

چي بگم ؟

غصه هاشو  لو  مي داد

 

***

جم جمك / گريه ي سنگ

روزاي بي ننه و اين دل تنگ

روزاي ِ در نمياد نعنا پونه

نمياد بوي غذاش از تو خونه

روزاي ِبه سيم ِ آخر ميزنم

روزاي ِ دنبال ِاون هر خونه رو در ميزنم

روزايي كه مي ميره  آفتاب ِ اون

روزاي ِكاشكي ببينم خوابِ اون

بش مي گم  كُرسي و آجيل و زمستون ندارم

من ديگه

 براي گريه كردنم

 جون ندارم

بش مي گم عاشقا پشت دستاشون چاقو دارن

خام ِ خنده شون شدم

ديدم كه خيلي رو دارن

مي گن عاشقترينن /عشقشونو جار مي زنن

روز ِ بعد يواشكي قلب ِمنو دار مي زنن

بش مي گم ساده دلي مَرَض شده

عاشقي ،  كاسه ي بي عوض شده

بخيالم كه نداره دل ِ ديوا مشتري

همه يا رسولن و فرشته ان يا كه پري

به من ِ ساده دل ِ خسته ميگن :  "خيلي خري "

بش مي گم اين روزا بُغض و غم دارم

مي دوني چمه ؟ چشاتو كم دارم

 

 

مي گه خاكِتون ديگه زير ِ پاهام جا نداره

اگه اينجا بمونم

دست و دلم نا نداره

اينجا حرفاي همه از رو زبون و شكمه

نفس ِعاشقاتون خيلي كمه

دخترم ! روزاي ِپُر رازقي پر

ننه پر ...

سادگي پر ...

عاشقي پر...

 

مي گه اين چشات بايد خوابو بخواد

لا   لا        لالا

ننه دوره از تو ، هيچو خ نمي آد

لا   لا      لالا

مي گه خونه ي اجاره اي بسه

چك و چونه ي اداره اي بسه

اينجا من ترس ِ صا حاب خونه و منزل ندارم

راحته نفس كشيدن واسه من

با هواي ِ تازه ، مشكل ندارم

ديگه بسه  گريه ي يواشكيم

سر ِ شام و لقمه هاي الكيم

سيري ِ دروغكيم

مگه من  

 دل ...

 ندارم ؟

اون روزا كه باد و  بارون سر ِ مون داد مي كشيد

سفره بي نون بود و هيچكس نمي ديد

اون روزا كه بغض ِمن رو سجاده نشسته بود

دلم از زخم ِ زبون ِ بچه هام  

بدجوري شكسته بود...

اون روزا ي عيد كه از خجالتت ُگم مي شدم

واسه جور  كردن پيرهناي نو ، ميون ِ كهنه لباس ِ آدما

مايه ي خنده ي مردم مي شدم ...

 تن من حريف ِ اين خنجراي خوني كه نيست

خيليه حكايتم ...

همين كه مي دوني كه نيست

َبسَمه اين همه ، دُردونه ي من !

بذار اين گِل بشه همخونه ي من

 سردي ِِ گورمو مي خوام نه بديهاي ِ زمين  

ننه تو  يادت بره

فقط

همين ...

خنجراي ِ توي ِ باغچه  ُگل دادن

مامانو  به بي وفايي  ُهل دادن

چطوري آروم ِ آروم بخوابم بي تن ِ اون

چطوري يادم بره

بوي  ِِ پيراهن ِاون

***

جم جمك

نعناي باغ 

منم و اشكاي ِ داغ

منم و ياد ِ پنيرتازه و بوي ِ تره

يه ننه كه صبح ِ زود

نون ِ سنگك مي خره ...

 يكي كه وقت ِ اذون

مثل ِ ساعت تو سرم  ،

هي زنگ مي زد

يه ننه كه بي هوا 

دلمو

اين دل ِ صاب مُرده امو بدجور سنگ مي زد

رختاي ِ چركمو وقتي چنگ مي زد...

پشتم از خجالتش وا نمي شه

بعد ِ اون ، عاشقي پيدا نمي شه

 

دل ِ من مي خواد برم ، اشكاي ِ من جا بمونه

همه ي عمر و بدم ، ننه م به دنيا بمونه

دل ِ من مي خواد تنم بوي ِ دعاشو بگيره

سر ِ من بنشينه رو ساقاي پاشو بميره

دل ِ من مي خواد يه صبحي  نون ِ سنگك بخرم

سر ِ سفره ي خدا ، ناشتائي اش رو ببرم

دل ِ من مي خواد كه رختاي ِ اونو چنگ بزنم

روي زرد ِ گونه هاش

سرخ ِ سرخ ، رنگ بزنم

*   *   *

 

جم جمك برف ِ سفيد ، كرسي ِ گرم و مسقطي

همه خوابن رو زمين ِ غربتي

مادرم ، شوكت خاتون

گيسي داشت قد ِ كمون

از كمون ُبلن ترك

از شبق مشكي ترك

دل ِ اون ، ترك ترك

چروكا به گونه هاش سر كه زدن

بارشو بست

كفتراي حوصله  

وقتي  از بوم ِ دلش پركه زدن  

 چشماشو بست

چشاشو اقاقيا بو كشيدن

رفت و نموند ...

تو چشاش باداي ِ اشك ، هو كشيدن

 رفت   و  نموند ...

تو نگاهش  انگاري زندگي خاموشي گرفت

مامان از زيادي ِ غصه ، فراموشي گرفت

ننه تاب ِ اين همه پيري نداشت

گشنه بود اما ديگه آرزوي ِ سيري نداشت

 نه ديگه ،  روزاي ِ اون لطف ِ نفس گيري نداشت

دنيا ديگه برا اون ،عشق ِ زمينگيري نداشت

حالا ديره ديگه تا شهر خودم پر بزنم

به ننه م سر بزنم

لعنتي من كه تو اين شهر ِ درندشت ِ غريب

واسه پول ِچرك دست ، اين در و اون در بزنم

لعنتي من

 من ِ نادون ، من ِ منگ

كه يواش يواش شدم  اسير و سنگ...

كرسي ِ بي ننه   لطفي  نداره ، سرده هوا

دختر ِ دردونه ي شوكت خاتون !

 لا   لا   لالا

داستان، بدون نام

 

اما من اصلن هم خوشم نمياد ِ زن را كه شنيد ويرش گرفت بگويد: شوخي بود

ويرش گرفت بگويد :  من هم خوشم نيامده بود هرگز .

زن مثل هميشه عجله داشت . بايد زود ميرفت. تازه از اين  همه اتلاف وقت خوشش نمي امد.اما براي حسادت بپا كردن ِ مرد ، زكريا را مثال زد :

 

از جذبه اش خوشم مياد . ژستاي مردونه اش... اين ژست سيگار كشيدنش ...  بي اعتناست به زنها .

بي اعتنائيش دختر كُشه...

مرد توي ژست ِ بي اعتنا رفت و ابلهانه  نگاه به ساعتش كرد : ديرم شده .

توي ِ دلش اما به زن  گفت : نذار برم ! التماسم كن .  

نفهميد با تقليدش  ، حال ِ زن را به تهوع رسانده .

زن  بخاطر ِ خالي ِ دلش به تهوع فكر نكرد . يادش رفت كه زياد كار دارد . يادش رفت اول او بود كه عجله داشت . توي دلش گفت : لعنتي ! غيرتي شو . حسود شو . دعوام كن . آتيش بگير ... يه كاري كن كه شدت عشقت مثال زدني بشه بي مايه!
ازينكه مرد براي رفتن پيشدستي كرد ، حرصش گرفت.  از قيافه ي خونسرد ِ مرد هم.

تمام ِ گلويش التماس بود زبانش اما:

راحت باش.

لج ِمرد در آمد . چند بار لباسش را تكاند . دست توي موهاش برد . اين پا و آن پا كرد مأيوس اما رفت .

مرد كه رفت زن تمام ِ حرصش را تف كرد .

 

مرد كه رفت ، فحش ِ ركيك توي ِ كوچه بار ِزن كرد .

بيچاره هاي  ِ پابند ِ غرور ، هرگز نفهميدند چه اندازه عاشق ِ كو تو له گي ِهم بودند.