کوتاه از بهار

 

از لابلاي نوشته هاي وبلاگ سهيل  آقازاده  اينها را يافتم و فكر كردم هيچ چيز جز همين چند كلمه تسلاي بهارم نيست.
وقتي اينهمه روزها تكراريست و اينهمه آدم سر سخت و اينهمه دنيا باژگون جز اين هيچ حرفي نمي ماند. سالتان خوش:

درهاي سال باز مي شوند

همچون درهاي زبان

بر قلمرو ناشناخته ها

ديشب با من به زبان آوردي:

فردا بايد نشانه اي انديشيد

دور نمايي ترسيم كرد

طرحي افكند

بر صفحه مضاعف روز و كاغذ

 

(اكتاويو پاز)

ولي كو طرحي كه براني بر كاغذي،كو كاغذي ؟

خليج هرجايي

 

 

 

 

تنم شرحه شرحه ی خلیجی هرجایی شد

 

 

 

این تن ، برای من نیست

 

 

 

آویخته ی گردنم

 

 

 

خراب ِ زخم ِبدفرجام ِ نازایی شد

 

 

 

سزای من نیست

 

 

 

بی ستاره

 

 

 

پاره

 

 

 

پاره

 

 

 

پاره

 

 

 

میهنم

 

 

 

 

 

*

 

 

 

نعش ِ گرمی ام ، حسرت آلود

 

 

 

نشئه ی جنگم و دود

 

 

 

قصاص ِ دل تنیدنم ،

 

 

 

سر بریدنم نبود

 

 

 

وصله

 

 

 

وصله

 

 

 

وصله

 

 

 

پیراهنم

 

 

 

 

 

*

 

 

 

شال کلاه ِ رفتنی دور

 

 

 

مائده ای گس

 

 

 

سَقَط شده ی نبردی ناجور

 

 

 

شب مانده ای ، فرستاده پس

 

 

 

اجاره ی عقب افتاده ی این قفس

 

 

 

یائسه فاحشه ی دستخورده شد ،

 

 

 

وطنم

 

 

 

*

 

پلاکم من

 

 

 

فَعَله ی جنگ

 

 

 

استخوان ِپوسیده ی بویناکم من

 

 

 

ترََکه ی ننگ

 

 

 

کینه ی محتضرِ  دردناکم من

 

 

 

شکراب ِ شیشه وسنگ

 

 

 

سینه ی چاک چاکم

 

 

 

تن سوده ی ِ بنگ

 

 

 

جوان پاره ی زیر خاکم من

 

 

 

داغ می تپد به مجالی تنگ

 

 

 

کفنم

 

 

 

تکه

 

 

 

تکه

 

 

 

تکه

 

 

 

شد

 

 

 

بدنم

 

 

 

*

 

 

 

به چه آویزم ؟ آویزان ِ درد مانده ام .

 

 

 

چه خیزم ؟ گیر ِ زمین ِ سرد مانده ام .

 

 

 

دستخوش خدا

 

 

 

به خیال ِ خام ِ رسیدن ِ یک مرد مانده ام .

 

 

 

افسوس من زنم