هاي مَردُم
پر پر كه مي زنم
پر ،
كه نمي زنم
گريه گرفته كه گلويم
يعني
هاي مردم !
َمردُم !
َمرُدم !
ناگفته ام را به كدام تان ...
... بگويم
آويزان كه مي شود بر كمرگاهم
دستهاي نگران ِ روزگار ِ مگويم
يعني
هاي مَردُم !
َمرُدم !
َمردُم !
سر بر اعتبار ِ كدام شانه اتان بجويم
گونه ام كه خيس مي لغزد
بي رعايت ِ آبرويم
يعني
هاي مردم !
مردم !
مردم !
تمام ِ بالها م خيس شد
سالهام پشت سالها ...
دستمالها م
رسالتم تمام شد
وسو سه ام شيرجه ايست از دور ترين بام
طاقتم
تمام شد
دلم كه مي ميرد
گوشه هاي لبم كه سمت زمين مي گيرد
گريه
گريه
گريه
ُپشت
ُپشت
ُپشت ،
گريه ام كه مي گيرد
يعني
هاي مَردُم !
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم خرداد ۱۳۸۵ ساعت 18:19 توسط
|