پيشي
آن روزهاي ِ پيش ِ تو / روزهاي ِ در نرفته به گمگشتگيش ، هنوز پايش شكستگي را رنج نمي كشيد كه فريادش از لگدهاي ِ بعدِ تو به گوشَت برسد ...
حالا اما به گوشَت مي رسد ؛ بلند و يك ريز... تلخت شده ... نه ؟
حالا اماتو خيلي آن دورترها كه سراسر ِ ابديت هم نزديكت نمي كند با وهم ِشيون ِ سوزناكش دريغ را مدام مي شوي و من به پسر ِ نوبالغ ِ كوچه بالايي ِ خانه اي گم شده در كوچ ِ سالهاي ِ بلوغ فكر مي كنم .
حالا اما من / دريا / يكدانه نارنج دار ِ خشك ماسيده ي توي ساحل و خدا با هميم.
تو نيستي و من از خدا ي ِ سر ِ قرار آمده ي عزيز/ شكر كردم . اينقدر ازحماقت انباشته ام كه حتي به خدا هم دروغ مي گويم .
اگر پيش ِ تو اقرار به دروغم مي كنم از بالا بلندي و پُرحجمي ِ اينهمه ي ِ تنهاييست با همه ي لگدهاي ِ دردناكت ... يارو !
گفتم شكر كه صدايش توي گوشم وز وز نمي كند ، خدا جان !
گفتم شكر كه دستم را حريصانه نمي گيرد ، شكر كه نمي بوسدم ، كه نمي نوازدم با دستهاي ِ پُروزنش ، كه نمي گويدم : اُلاق. گاهي هم از سر ِ مهرباني ِ برانگيخته اش: پيشي ... شكر كه به پيشي ِ پا شكسته ي مچاله شده از لگدهاش كه من بودم دستش نمي رسد ... كه نمي خندد به كودكيهاي ِ اينهمه دور و ديرم ... شكر كه از عشق ِ كوتوله ي زميني اش پُرم نمي كند .
زبانم نچرخيد بگويمش : شكر كه تنهام ...
زورِ زبانم ديگربه اين دروغ ِ گنده ي بداخم ِ سنگين نمي چربيد.
تو نيستي . عشق ِ كوتو له ات نيست. كوتاه قدي اش را اما انكار نكن .
كوتاه اگر نبود براي ِ پيراهن ِ تافته ي نيلي ام كه از پس انداز ِ جيبم از حراجي ِ بوتيك آقاملك خريده بودمش و اصلا هم گران نبود / كتك نمي خوردم ! يا آن روز كه توي زنبيل ِ خريدم براي آرمين كه تازه مادرش را از دست داه بود / هله هوله ديدي/ يا وقتي فهميدي دلم مي خواهد با دوستان ِ دبيرستانم دوره بگذارم و از مدل ابرو و روسري هاي گلابتون و دامنهاي ِ ساتن و شيطنتهاي ِ آن روزهاي خيلي رفته حرف هاي ِ سر سري بزنم / ناسزا نمي شنيدم .
كوتاه اگر نبود / لگد به پاشكستگي ام حلالت نبود .
حرف زدن از پسر ِ نوبالغ ِكوچه بالايي ِخانه ايي گم شده در كوچ ِ ِسالهاي ِ بلوغ كه معلوم نيست هنوز حتي زنده باشد و گفتن ِ خواستن ِ كودكانه اش كه با تلنگر ِ داداش عباس با چشم بهم زدني تمام شد/ مگر برابري با كبودي ِ روي صورتم كه يادگار تو بود مي كرد؟
منصفانه زُل به زخم ِ صورتم بزن . ببين ... براي خنديدن ِ چند زن ِ فرار كرده از روز مرگي به خاطره هاي ِدور دست / اين تورم ِ كبود ِتا ابد ماسيده ي دل و رويم سهم ِ من بود ؟
برابر ِ هم نبودند. مگر نه ؟
درد مي كند هنوز ... درد مي كند هميشه ... درد مي كند تا ته ِ ته ِ ته ِ اين عالم ِ لعنتي ِ سخت گير...
گرچه تا قيام ِ قيامت / سخت پوست كرده باشي ام ... يارو !
_ اين نقاشي ِ چيه مثلا ؟؟؟!!!!
- نقش ِ دل و دشنه
مي خندي .
آن شكلي كه به پوزم بزني ، مي خندي .
- اين خطهاي ِ معوج ِ مسخره كه نقاشي نيست! استعدادت رو بذار واسه آشپزي كه استامبوليت / زردچوبه پلو نشه .
- اما تو خودت پول ِ رُب ندادي . من گفتم كه بدون رُب استامبولي نمي پزن . من گفتم كه محتاج ِ پولِ تو هستم . تو پول داشتي اما گفتي زن ِ خونه يعني ازهر چي تو آشپزخونه ست غذاي ِ لذيذ بپزه . گفتي شب اومدم استامبولي آماده باشه بي ولخرجي ... فصل ِ گوجه هم كه گذشته !
فصل ِ پيله است ... بي دادرسي ِ خاطره هايي از تو كه گرمم كنند يارو !
يخ زدم ...
نشستم و گذاشتم مورچه ها تمامم را بجوند . دلم ميخواست حالا كه چنگ ِ دل تو نيستم لااقل آذوقه ي زمستان آنها شوم براي همين بود كه كنارت مُردم .
خوشحاليت از مرگم توي ِ چشمهايت / وق زده خيره ام شد.
مورچه ها دوستم داشتند . زور ِ لگد زدنشان نبود . اول مغزم را جويدند تا آسوده شوم و خونم سرد ِ سردِ سرد .
لاشه ي توي رختخوابت كه اطاعت ِ مرگبار ِ بي لگد پرانيهاي ِ كودكانه اش / لذت ِ شبانه ات را مجاب مي كرد/ من شدم .
شبح ِ كدبانويي كه بي صدا و مطيع سفره هاي گرسنگيت را پُر مي كرد / من شدم.
تو شدي هماني كه دوست داشتي. به تخت نشسته اي كه بخت يارش بود بي كه نگاه ِ غمناك ِ مرا بتابي... مرده كه چشمهايش غمگين نمي شود .
يخ زدم ...
وقتي روي كاناپه مي لميدي و پاي ِ راستت را روي ميز رها مي كردي و پاي چپت را با زاويه اي نود درجه ول روي فرش و چايت به راه بود و بعدترش تنت جواب ِ هوسش را مي خواست و تنمرده ام مطيع ِ تو / توي ِ دلَك ِ بي آبرويم كه مورچه ها از شيريني ِ زيادش دلزده شدند و آذوقه اش نكردند و تند تند اما مي تپيد، به آخر ِ اين ساعات ِ اسارتم فكر مي كردم تا خواب ِ پسر ِنوبالغ ِ كوچه بالايي را كه اصلا مهم نبود ديگر زنده نباشد و اصلا ِ اصلا ِ اصلا بزرگي دماغش و لبهاي ِ قيطاني و دندان ِ چركش مهمم نبود فقط مهرباني و عاشقانگي ِ نگاهش خيالم را پُُر كرده بود / ببينم.
گناه نبود! خودت كوچه ام دادي ! من كه فقط به چشمهاي ِ مهربانش مي انديشيدم تا حسرت و بي كسي له ام نكند نه به دستهاي ِ پُر نوازشش كه تجربه ام نبود / نه به كلام ِ طنازش كه نشنيدمش / كه نشنيدمت / كه نمي خواهي ام بشنوي / نمي خواهمت بشنوم ... نه به هيچ معصيتي با او .
معصيت يعني هماغوشي با كسيكه جز به شناسنامه اي فاني محرمت نبود... يعني من / يعني تو...
حالا اما من / دريا / يكدانه نارنج دار ِ خشك ماسيده ي توي ساحل و خدا با هميم .
چقدر نزديكند اينهمه فحشاي ِ باتو بودنم گرچه ساليانيست كه رفته ...
براي توبه ي هماغوشي ِ جسدِ آن روزهام با شهوت ِ علي السويه ي ِ آن روزهات / با خدا قرار گذاشتم... سر ِ ساعت آمدم / سر ِساعتش آمد...
تو نيستي و من از خدا ي ِ سر ِ قرار آمده ي عزيز/ شكر كردم . اينقدر ازحماقت انباشته ام كه حتي به خدا هم دروغ مي گويم .
اگر پيش ِ تو اقرار به دروغم كرده ام از بالا بلندي و پُرحجمي ِ اينهمه ي ِ تنهاييست با همه ي لگدهاي ِ دردناكت يارو !
گفتم شكر كه صدايش توي گوشم وز وز نمي كند ، خدا جان !
گفتم شكر كه دستم را حريصانه نمي گيرد ، شكر كه نمي بوسدم ، كه نمي نوازدم با دستهاي ِ پُروزنش ، كه نمي گويدم : الاق / گاهي هم از سر ِ مهرباني ِ برانگيخته اش: پيشي ... شكر كه به پيشي ِ پا شكسته ي مچاله شده از لگدهاش كه من بودم دستش نمي رسد ... كه نمي خندد به كودكيهاي ِ اينهمه دور و ديرم... شكر كه از عشق ِ كوتوله ي زميني اش پُرم نمي كند .
زبانم نچرخيد بگويمش : شكر كه تنهام ...
زورِ زبانم ديگربه اين دروغ ِ گنده ي بداخم ِ سنگين ، نمي چربيد.
و خدا به ترحمي بزرگ منشانه ، تنهايي ام را به فكر كردن به پسر ِ نوبالغ ِ كوچه بالايي ِخانه ايي گم شده در كوچ ِ ِسالهاي ِ بلوغ كه اي كاش زنده باشد و اي كاش پيدايش شود ؛ حتي اگر زردترين دندانهاي دنيا را نصيب ِ لبهايم كند / وصله زد...